Afstand (GPS): 16,3 km
Afstand (gepland): 15,8 km
Stijgen: 155 meter
Dalen: 233 meter
Tijd: 10:05 – 15:45
Gemiddelde snelheid: 2,9 km/h
Onverharde paden: 42 %
Paulien (8 jaar) wandelde zelf: 16,3 km
Marie (7 jaar) wandelde zelf: 16,3 km
Leon (4 jaar) wandelde zelf: 11,4 km (11,4)
Hoogteprofiel
Na een rustige nacht in onze gîte in Vigy genieten we van ons ontbijt. We hebben afbakbroodjes mee, want in Vigy is er helaas geen bakker. Het tankstation verkoopt enkel baguettes en dat willen we nu ook geen 4 dagen op rij eten. De van thuis meegebrachte sandwiches worden geprepareerd volgens ieders wensen en de fietsen gaan terug op de drager. Zelf ga ik wel nog snel langs de apotheek. Gisteren hadden we ons wat laten vangen door de zon. We kopen er een tube zonnecrème om ons vandaag te beschermen. Omstreeks 9u15 zijn we vertrekkensklaar. Het is een kleine 10 minuutjes rijden tot Aboncourt. Daar aangekomen laden we de fietsen af en maken we ze goed vast een omheining nabij een kleine parking. Het is eventjes nadenken want we mogen ook niet vergeten om onze helmen al achter te laten. Ondertussen smeren de kinderen zich al in en daarna rijden we met de auto verder naar Sainte-Marguerite. We vinden een plekje in de berm en om iets na 10u zijn we klaar om te vertrekken. Onder een stralende zonnetje trappen we de wandeling af. We maken nog een foto aan het mooie kapelletje, maar net op dat moment beslist er iemand om een vuurtje stook te doen. Ik hoop niet dat ze hier hun plastic nog verbranden. We stappen dan ook snel verder door het dorpje!
Na 500 meter stappen laten we het laatste huis alweer achter ons en wandelen we de open velden in. Hier wijken we voor een keertje af van de bewegwijzering. Normaal moeten we linksaf de velden in om dan meer dan 1 km langs de D-60 te wandelen. In plaats daarvoor gaan we verder rechtdoor richting de Hackenberg. Dit zou een onverharde veldweg moeten zijn, maar blijkbaar werd ze onlangs verhard om als voie verte te dienen voor fietsers. We zijn alleszins blij om hier te wandelen en niet langs de grote weg. Boven op het plateau hebben we een mooi zicht op Sainte-Marguerite achter ons. We zien eveneens weer de koeltorens van Cattenom. Wanneer we het bosje naderen stoten we ineens op een bord dat we een militair gebied betreden en fietsers verplicht op het pad moeten blijven. Het pad is daarenboven verboden voor voetgangers… We stappen toch verder, als je hier mag fietsen mag je toch ook wandelen? Wat als je een platte band krijgt? Er loopt zelfs een bewegwijzerde wandeling over dit pad. Begrijpe wie begrijpen kan. Gelukkig komen we Louis de Funès en zijn gendarmes hier niet tegen en verlaten we alweer snel de militaire zone en daarna ook het fietspad om richting de D-60 te gaan. We steken hem over en volgen opnieuw de markeringen. Zo betreden we een bos, laten we het asfalt even achter ons en gaat het omhoog naar de Todtenberg. Tijdens het stijgen zien we een hazelworm op het pad, we dachten eerst dat het een slangetje was. Gelukkig bestaat er Google Lens. Op een plateau treffen we de eerste twee verlaten bunkers van de Maginotlinie.
Die verdedigingslinie liep langs de Frans-Duitse grens en werd gebouwd tijdens het interbellum, want die Duitsers zouden wel eens terug kunnen komen. Ze kwam ook effectief terug! Anno 2026 is oorlog helaas amper weg te denken, maar deze bunkers liggen nu al meer dan 80 jaar vredevol in het bos. We stappen verder en het gaat opnieuw omhoog naar de Kemplicher Berg. In de verte zien we het prachtig gelegen kerkje van Kemplich. Voor de eerste keer komen we passanten tegen (later kwamen we te weten dat zij ook de GR 5 wandelden), maar ook modder. Paulien en Marie geraken er door, maar Leon schuift helaas weg met een voetje. Zijn schoen zit helemaal onder de modder, maar gelukkig kunnen we hem recht helpen zodat zijn voeten verder droog blijven. We stappen verder door het bos en bereiken uiteindelijk het hoogste punt aan een andere bunker. Deze ligt niet helemaal ingegraven en hier krijgen we dus een goed beeld van de omvang van zo’n bunker. Met 7 km op de teller kijken we uit naar een plaats om te eten. Het is nog te ver om tot Kédange te stappen en helaas is er nergens een bank in het bos. We nestelen ons dan maar in het bos op een boomstronk. Paulien vertrouwt het allemaal niet en met aandacht voor de omgeving eet ze haar sandwiches op. Na een half uurtje stappen we verder en is de afdaling ingezet.
We verlaten het bos en stappen naar een grindweg langs de Strumbach. De benamingen van dorpen en waterlopen verraden dat de regio Lotharingen gedurende lange tijd een speelbal is geweest tussen Duitsland en Frankrijk. Inmiddels spreken we sinds 2016 eigenlijk ook niet meer van Lotharingen, maar van de regio Grand Est. Vlotjes bereiken we de bebouwde kom van Kédange-sur-Canner, een iets groter dorpje waar toch al een restaurant en hotel te vinden is. We stappen over het pleintje en via een woonwijk gaat het naar de drukke D-918. Die moeten we even volgen tot aan het volgende dorpje. Gelukkig is er een soort van fietspad achter een vangrail en valt het goed mee om hier langs te stappen. We stappen onder de spoorlijn door en volgen de Canner. Zo bereiken we Hombourg-Budange. Hier ligt ook een kasteel langs de weg, maar omwille van de vele begroeiing zien we daar niets van. Net voor het gemeentehuis, of de mairie draaien we af. Het was eventjes doorbijten op de voetpaden langs de weg, daarom besluiten we om even te pauzeren in het speeltuintje. Leon is immers ook al sinds deze morgen zelf aan het wandelen, we merken dat hij ondertussen ook langere afstanden aan kan. Terwijl we ons fruit opeten spelen de kinderen wat. Na anderhalve dag stappen weten we al dat elk Frans dorpje, hoe klein ook, niet alleen zijn eigen mairie heeft, maar ook bijna altijd een klein speeltuintje of groene zone.
Een kleine 20 minuten later stappen we verder. De meisjes doen dat uiteraard zelf, maar Leon mag nu in de rugzak. Er volgt nu namelijk een stukje GR 5 waar we niet echt naar uitkeken: 4,6 km stappen over de D-118E naar Aboncourt. Ik heb de kaarten op voorhand uitvoerig bekeken en er is helaas geen alternatief. Er is geen fiets- of voetpad langs deze weg, maar na een paar minuten stappen, hebben we snel door dat dit helemaal geen drukke weg is. Toch blijft het opletten wanneer je tegen het verkeer in wandelt, zeker bij bochten. Is er dan niets positief? Zeker wel: de weg loopt door het prachtige glooiende landschap van de Cannervallei. Tevens krijgen we vanaf deze weg wel een zicht op het kasteel van Hombourg. Paulien en Marie spelen met Kim een verhaalspelletje om niet te veel te focussen op de eindeloze strook asfalt. De kilometerpalen langs de weg tellen we af. Halfweg stappen we nog door het gehuchtje Budange en we mogen zowaar nog wat klimmen en dalen, maar dan, na een dik uur stappen passeren we het kerkhof van Aboncourt! Het einde is in zicht en vanaf hier kunnen we over een voetpad verder. Zo staan we plots voor de kerk van het slaperige dorpje. Ik moet Paulien en Marie bewonderen dat ze dit stukje zonder enig gezeur hebben gewandeld. Iets verderop vinden we onze fietsen terug en kunnen wij beginnen aan de fietstocht naar Sainte-Marguerite, we volgen opnieuw de zopas afgewandelde weg. Wel leuk om je tocht zo te kunnen herbeleven. Vanaf Kédange volgen we een andere weg dan de GR. Met slechts een paar procentjes over van mijn batterij bereiken we het kapelletje opnieuw, het was best een pittige fietstocht. Moe, maar voldaan rijden we terug ons huisje in Vigy. Na een frisse douche genieten we van de spaghetti en van ons mini terrasje met een laatste streepje zon. We wanen ons al even in het zuiden van Frankrijk! Kinderen, wederom prima gestapt.
Conclusie:
Deze etappe had een hoog aandeel asfalt, dat wisten we op voorhand. Toch was het eerste stuk, voor Kédange, zeker de moeite. Het traject wisselt aangenaam af in het bos en de bunkers maken het ook interessant om langs te stappen. Vanaf Kédange is het wel even doorbijten tot Hombourg en Aboncourt, alles loopt langs of over D-wegen, maar wederom nergens druk of gevaarlijk. Het stukje GR 5 bij de start in Sainte-Marguerite hebben we wel aangepast om die reden.
Praktische info:
- Begin- en eindpunt zijn zeer beperkt bereikbaar met het openbaar vervoer. Er is echter slechts 1 bus per dag per richting. Op zondag is er geen busverbinding. Aan het eindpunt, in Aboncourt, kan je om 18u28 bus 176 nemen naar Monneren (Sainte-Marguerite). De bus zet je daar om 18u51 af. De rit kost 4 euro (cash) per persoon. Info over het openbaar vervoer is te vinden op de site van Fluo Grand Est.
- In Aboncourt parkeer je gratis op het plein aan de kerk en het gemeentehuis, of aan het voetbalpleintje waar wij parkeerden. In Sainte-Marguerite zoek je gewoon een plek in de berm of langs de weg.
- Bevoorrading kan eventueel (beperkt) na 11km in Hombourg-Budange in de krantenwinkel.
- Horeca op deze etappe:
- Na 9,6 km: Hotel/Restaurant Canner (beperkt open)
- Na 10 km: Snack Omer
Kaart:
GR5 Etappe 45: Sainte-Marguerite – Aboncourt
Profiel