GR 5 Etappe 3: Rozenburg – Stellendam

Afstand (GPS):  21,7 km
Afstand (Basecamp):  20,5 km

Stijgen:  58 meter
Dalen:  58 meter
Tijd: 10:25 – 16:35
Gemiddelde snelheid: 3,5 km/h
Onverharde paden: 61 %
Leeftijd Paulien: 17 maanden

Hoogteprofiel

Etappe overzicht op OSM kaart 1:50.000

Ons weekje Center Parcs loopt weer stilaan op z’n einde, maar na een dag rust is het tijd voor nog een etappe van de GR5. Onder een stralende zon zetten we koers naar de haven van Stellendam, een ritje van 10 minuten met de auto. We parkeren aan het bedrijventerrein en gaan naar de bushalte. Helaas is daar maar plaats voor 1 persoon in het smalle schuilhokje, hier zullen weinig mensen opstappen denk ik. De overvolle bus arriveert een paar minuutjes te laat. We vinden gelukkig nog net plaats om te zitten. We hebben maar liefst 2 overstappen vandaag. De eerste overstap in Hellevoetsluis is weer wat krapjes, maar gelukkig wordt de vertraging ingehaald en hebben we uiteindelijk tijd genoeg. Op de bus naar Brielle is het rustig, Paulien valt er zelfs in slaap op mijn schoot. In Brielle stappen we opnieuw over op de bus naar Oostvoorne, Paulien slaapt gewoon verder in mijn armen. Mooi op tijd bereiken we het centrum van Oostvoorne. Paulien krijgt – tegen haar zin – warmere kleren, mag in de rugdrager en we zijn weer op pad. We stappen nu de extra kilometer naar het begin van de etappe, de combinatie met de fiets was niet mogelijk en normaal is het vandaag maar 20,5 km.

Na wat gemor klaar voor vertrek.
Even later vervolgen we weer GR5 / E2

We verlaten Oostvoorne via een rustige weg en al snel vinden we weer de aansluiting met de GR5. Een mooi fietspad loodst ons langs het groene strand van het Oostvoornse Meer. We nemen een vlotte start en na een dikke kilometer nemen we aan de Koepel Zeeburg voor een hele tijd afscheid van het asfalt. We beginnen nu aan een prachtig parcours. Eerst gaat het over de Kaapduin naar het duinhuis. De track wijkt weer regelmatig af van de bewegwijzering. Het is beter om de track van de LAW5-1 te nemen i.p.v. die van de GR5, want die is volgens mij niet echt up-to-date. We wandelen steeds verder over mooie paden door het bos. We komen hier ook veel andere wandelaars tegen, dit zal wel te maken hebben met de bewegwijzerde luswandelingen die zowat gelijk lopen. Wanneer we wat verder stappen merken dat we weer ver afwijken van de track, maar we blijven nu de tekens volgen want het oude pad is afgesloten. Uiteindelijk is het een wijziging van bijna 1km: een ommetje langs de Tenellaplas. Op zich wel interessant want het is een mooie plas en er is een café met een bezoekerscentrum.

Fietspad langs het groene strand.
De leugenbank.
Het eenrichtingswandelpad...
Mooie paden door bos en duin.

Maar natuurlijk zijn dat nu weer extra kilometers waar we niet op gerekend hebben. We stappen nu verder door het prachtige natuurreservaat van de Voornes Duin. Het pad wandelt nog steeds vlot en ter hoogte van de vogelkijkwand aan het Breede Water besluiten we om even te rusten en onze boterhammen op te eten. Op zich een mooie locatie, maar helaas in de schaduw en aldus iets te fris. Nadat we terug op weg zijn passeren we natuurlijk een paar honderd meter verder, een bankje in de zon, dat heb je toch altijd hé. We wandelen nu in het echte duingebied. Heel mooi en zalig in het zonnetje, we zijn meteen terug opgewarmd. 

Het Breede Water
Voornes Duin

Het pad kronkelt, stijgt en daalt verder. Het wandelt natuurlijk niet zo vlot, maar het is echt genieten. Na het passeren van de schapenwei wordt het pad zelfs avontuurlijk. Het is helemaal overgroeid, maar gelukkig zitten we in de herfst en geraken we er nog redelijk vlot door. Ter hoogte van het Groene Punt wijkt onze route weer wat af van de track, het pad wordt moeilijker, maar de bewegwijzering is aanwezig, dus zullen we wel goed zitten. Wanneer het bos weer plaats maakt voor duinen zitten we terug op de track. Hier wandelt het weer vlotter en dat komt voor Kim geen moment te vroeg. Het pad was mooi, maar zwaar voor een 5-maanden zwangere vrouw. We wandelen rustig verder tussen Schotse runderen. Ze blokkeren echter ons pad en we trachten er rustig omheen te gaan. Het lukt, ze blijven ons gewoon aanstaren. Ze zullen wel wat gewoon zijn, want er komen zelfs hondjes voorbij, weliswaar aan de leiband. Dan ineens nemen we even afscheid van het duingebied en stappen we over de asfaltwegen van Rockanje.

Zoek het wandelpad!
Genieten van weidse panorama's
Stijgen en dalen tussen de duien.
Schotse runderen op en langs het pad.

Al vanaf het begin van onze vakantie zijn we op zoek naar een kibbelingkraam en we hopen die hier te vinden, maar aangezien we niet in het centrum komen is het noppes. We passeren eerst enkele grote vrijstaande huizen en stappen dan verder over een lange weg die aan restaurant De Houten Paardjes eindigt. Hier gaan we terug de natuur in en via een poortje wandelen we weer tussen Schotse runderen. Na het passeren van deze prachtige dieren wacht ons nog een klimmetje in duinen. Een korte maar pittige klim later genieten we van het uitzicht over de Noordzee en de Haringvlietsluis. Je moet hier wel even naar rechts uitwijken om een mooi uitzichtpunt te hebben. We rusten nog heel even en genieten van een mandarijntje, waarvan Paulien meer dan de helft opeet. Het laatste stukje van de etappe is in aantocht. We dalen af naar het strand en stappen verder richting de sluis. Volgens de GPS wandelen we onder zeeniveau, het is laagtij momenteel. Hier liggen duizenden schelpjes. We nemen er enkele mee, met de bedoeling ze over een paar jaar op het strand van Nice, aan de Middellandse zee, terug achter te laten. 

Zicht vanaf de lange weg naar het strand.
Zicht op de Haringvlietsluis.
Terug door een wei met runderen.
Het Noordzeestrand.

We verlaten het strand na enige tijd en wandelen onder de drukke N57 door. Wanneer we de Deltageul bereiken horen we gezellige muziek. Deze blijkt afkomstig te zijn van café Boelies, zowaar geopend op deze najaarse weekdag. Aangezien we net gerust hebben, wandelen we verder langs de oever. We klimmen via een trapje naar het fietspad en stappen zo over de Haringvlietsluis. Er was/is nogal wat te doen over deze sluis, het wandelboekje vertelt er meer over. Komt er op neer dat men het ‘brak’ terug wil herstellen door de sluizen meestal open te laten staan. Maar tijdens onze passage zijn ze allemaal gesloten. Het is een lang stuk, maar met de ondergaande zon heb je een mooi uitzicht. Het is wel een drukke weg, want eigenlijk is het geen fietspad waar je wandelt, er rijden ook tractors en Ligiers. Deze razen soms voorbij en met het andere verkeer, hoor je ze niet komen. We zijn dan ook blij wanneer we de sluis over zijn en het laatste stukje stappen. Wanneer we ophaalbrug van de Deltahaven voorbij zijn, zien we een bordje “Kibbeling”. Joepie, dat slaan we zeker niet af! Meteen naar beneden en smullen maar. Na een lekker bordje vis stappen we de laatste 200 meter en eindigt ook de 3de etappe.

De Haringvlietsluis, gesloten.
Eindelijk! Kibbeling.

Conclusie:

Van de drie reeds gewandelde etappes was dit echt wel de mooiste. Prachtige natuur, veel onverharde wandelpaden, de duinen en niet te vergeten: het strand! Want hier zagen we voor de eerste keer de Noordzee. Het laatste stukje is wat minder, maar maakt het echt niet saai. Kortom: een hele mooie wandeling. Wij sluiten hier tevens ons weekje Center Parcs Port Zélande af. We vervolgen GR5 volgend jaar, wanneer ons 2e kindje oud genoeg is mee te gaan! 

Praktische info:

  • De wandeling kan gedaan worden met openbaar vervoer. Je hebt wederom het probleem dat de bushalte in Oostvoorne 1 km van het traject ligt. Deze keer hebben we niet gefietst omdat we geen bus willen nemen op het einde van een wandeldag. Je komt aan 21,7 km als je dit stukje erbij wandelt, want er zijn wat wijzigingen die nog niet in de GR5 track zitten.
  • Vertrekhalte van deze etappe is “Stellendam Vissershaven”. Elk half uur brengt bus 104 je naar Hellevoetsluis. Je stapt af aan de halte “Amnesty Internationallaan”. Enkele minuten later neem je bus 101 naar Rozenburg om wederom over te stappen in “Brielle Busstation Rogge”. Hier is het 10 minuutjes wachten op bus 103 richting Rockanje. Enkele haltes later sta je in “Oostvoorne de Ruy”. Let op! Dienstregelingen en vervoerders wijzigen regelmatig. Controleer altijd je reis op 9292.
  • Prijs voor deze rit is €4,18 p.p. met de OV chipkaart. In de bus betalen kost je €6,70 p.p. 
  • Parkeren in Stellendam is mogelijk op het bedrijventerrein in de Meester Snijdersweg. De poort is open tot 23u, dus dat is geen probleem. Vanaf daar is het maar 100m tot aan de bushalte “Stellendam Vissershaven”. Uiteraard kan je ook in Oostvoorne gratis parkeren aan de bushalte, daar is eveneens plaats genoeg.
  • Bevoorrading is mogelijk in Oostvoorne. Er liggen diverse supermarkten op wandelafstand vanaf bushalte “Oostvoorne de Ruy”.  In Rockanje is ook een PLUS supermarkt, maar die ligt op 750m van de route.
  • Horeca is te vinden in Oostvoorne centrum, vlakbij de bushalte. Na 2 km passeer je ’t Wapen van Marion. Naast een café/restaurant kan je hier ook overnachten. Ideaal voor mensen die graag doorwandelen met comfort. Na 5,5 km wandelen kom je, dankzij de aangepaste route, langs de Tenellaplas waar je iets kan drinken in het paviljoen de Meidoorn. Na 12 km kom je in Rockanje. Hier tref je Badhotel Rockanje waar je ook wat kan eten/drinken. Na 12,5 km kan je terecht bij Verhage voor een hapje of drankje. Je moet wel 200 m afwijken van de route. Na 15 km heb je nog restaurant De Houten Paardjes. Dan heb je na 17km wandelen nog Boelies. Aan het einde van de etappe passeer je nog langs restaurant Zoet of Zout. Als laatste heb je nog eetcafé de Stelle, vlakbij de bushalte. Een aanrader wat ons betreft. Hier hebben we zelf genoten van een lekker bakje kibbeling. De mogelijkheden zijn dus ruim.
  • We hebben Paulien haar eten gegeven op een bankje aan het Breede Water. Stoppen aan de Tenellaplas was nog te vroeg en tot Rockanje was te ver. Je kan echter beter wat verder wandelen als je een bankje in de zon wilt. De zitbanken zijn aangeduid op de Openstreetmap kaarten.

Lijst   

Informatie
Klik op de knop of het element op de kaart om er informatie over te zien.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

GR5_Etappe 3   

Profiel

50 100 150 200 5 10 15 Afstand (km) Hoogte (m)
Geen hoogtegegevens
Naam: Geen gegevens
Afstand: Geen gegevens
Minimale hoogte: Geen gegevens
Maximale hoogte: Geen gegevens
Hoogtemeters (stijgend): Geen gegevens
Hoogtemeters (dalend): Geen gegevens
Duur: Geen gegevens

Beschrijving

Voer hier je geformatteerde beschrijving in

Etappe 3   

Profiel

50 100 150 200 5 10 15 Afstand (km) Hoogte (m)
Geen hoogtegegevens
Naam: Geen gegevens
Afstand: Geen gegevens
Minimale hoogte: Geen gegevens
Maximale hoogte: Geen gegevens
Hoogtemeters (stijgend): Geen gegevens
Hoogtemeters (dalend): Geen gegevens
Duur: Geen gegevens

Beschrijving

GR5 Etappe 3

 

 

 

GR 5 Etappe 2: Rozenburg – Oostvoorne

Afstand (GPS): 19,7 km
Afstand (Basecamp): 19,0 km

Stijgen:  55 meter
Dalen:  54 meter
Tijd: 10:30 – 15:20
Gemiddelde snelheid: 4,1 km/h
Onverharde paden: 29 %
Leeftijd Paulien: 17 maanden

Hoogteprofiel

Etappe overzicht op OSM kaart 1:50.000

Na een rustpauze van 2 dagen is het tijd voor de volgende etappe op GR5. De weersvoorspellingen zijn in ieder geval veel beter dan zaterdag, al valt een bui ook vandaag niet uit te sluiten. We zullen wel zien zeker. Om 8u30 laad ik de fiets op de fietsendrager en zetten we koers naar Oostvoorne. Een ritje van ongeveer 30 minuten vanaf Center Parcs. Ik zet Kim en Paulien af aan bushalte “de Ruy”, waarna ze wat gaan drinken in de buurt. Vervolgens rijd ik de auto naar het eindpunt van de etappe van vandaag. Parking is er niet, maar gelukkig is de berm breed genoeg om te parkeren. Net wanneer ik de fiets van de auto haal begint het te regenen… dat voorspelt niet veel goeds. Het is gelukkig maar 1,2 kilometer fietsen naar de bushalte. Daar aangekomen stopt het alweer met regenen. De bushalte is uitgerust met real-time vertrekinformatie, knap! Vergeleken met “De Lijn” is het busvervoer hier wel beter geregeld, maar is het ook zeker drie keer zo duur. Om 10u00 nemen we in Oostvoorne de bus naar het busstation van Brielle waar we onmiddellijk kunnen overstappen op de bus naar Rozenburg. Gedurende de rest van de rit hebben we de hele bus voor ons alleen. De vriendelijke chauffeur zet ons om 10u30 af aan de bushalte. Vanaf de halte stappen we nog een goede 600 m tot het beginpunt van de wandeling.

Het veer Rozeburg - Maassluis.
Meteen na het veer starten we aan de etappe.

Het café aan het veer is helaas definitief gesloten, dus we zullen pas in Brielle onze eerste koffie kunnen drinken. Nadat we het veer achter ons hebben gelaten, verlaten we de Nieuwe Waterweg langs de bebouwingsgrens van Rozenburg. Via een rustige weg wandelen we naar het Calandkanaal. Op andere verslagen hadden we al gelezen dat dit geen mooi stuk GR zou zijn, maar we laten het op ons afkomen. Al snel krijgen we zicht op de Calandbrug. De brug is net omhoog geweest, we zien ze nog zakken. Best een imposant betonnen bouwwerk. Ze hebben er in 1985 zelfs de “betonprijs” mee gewonnen, zo lezen we op een bordje. De grote windvangers aan de brug staan er duidelijk niet voor niets. We vangen enorm veel wind op aan de bruggen over het Hartelkanaal en het Brielse Meer. Het is inderdaad een lang eentonig stuk over asfalt, maar het is toch al autovrij. Het havengebied hoort er gewoon een beetje bij, we zullen nog wel minder mooie stukken tegenkomen op onze weg naar Nice denk ik. We zijn toch wel een beetje blij wanneer we de laatste brug achter ons laten en afdalen naar het Brielse Meer. Aan dit punt splitsen LAW 5-1 (onze GR5) en LAW 6 (Grote Rivierenpad).

De Calandbrug is net opgehaald.
2e brug: het Hartelkanaal.
Wanneer we hem oversteken als hij al gezakt.
3e brug: het Brielse Meer.

We vervolgen onze weg naar links en stappen lange tijd over een fietspad langs het meer. Het Brielse Meer is trouwens een afgedamd meer. Vroeger was het de verbinding tussen de oude Maas en de Noordzee. We passeren alweer een gesloten café. Enkel open op zondag, duidelijk gericht op de dagjestoeristen dus. In de zomer zal er ongetwijfeld wel meer activiteit zijn op en rond het meer, nu is het er enorm rustig. We wandelen langs een nieuw aangeplant bos (Vrijheidsbos) en krijgen stilaan het topje van de kerk van Brielle in ons vizier. We passeren ook hier weer enorm veel watergebieden. Bijna overal zien we reigers aan het werk. Ze vliegen zelfs niet op als je ze nadert. We vervolgen onze weg, krijgen zicht op een molen en nadat we de dijk zijn overgestoken marcheren we, zoals in het lied van Rob de Nijs, “Den Briel” binnen via de mooie toegangspoort.

De brug over het Brielse Meer.
Deze reigers hadden totaal geen schrik van ons.
Molen 't Vliegend Hert.
We marcheren Den Briel binnen.

We wandelen eerst nog over de stadswallen langs enkele bastions. Vervolgens stappen we langs de molen ’t Vliegend Hert. Daarna maakt de GR een korte wandeling door het historische centrum. Het eerste café laten we links liggen. Wanneer we bijna aan de kerk zijn hebben we nog altijd geen ander geopend café gevonden. We vrezen dat we een foute keuze gemaakt hebben, maar gelukkig vinden we net voor de kerk “De Smaeck van Brielle” waar we genieten van een cappuccino en Paulien haar eten kunnen geven. Na een verdiende rustpauze is het tijd om verder te stappen. We eten onze boterhammetjes al wandelend op. Het vele asfalt begint nu wat door te wegen, maar het is droog en het zonnetje schijnt, dus we kunnen niet klagen.

Eerst over de stadswallen.
Hier genoten we van een cappuccino.
De onvoltooide Sint Catharijnekerk
Grote en kleine molen in Brielle.

We verlaten de vestingstad via het noorden. Een jongen vraagt ons waar het aprilmonument te vinden is. We weten het zelf niet en verwijzen hem naar een oude man op een bankje. Die man wil het dan weer aan ons vragen, maar wanneer hij ons Vlaams accent hoort, wenst hij ons een goede reis. Even later zien we nog een hoop kinderen, die zijn duidelijk op studiereis. We verwerken nog wat asfalt wanneer we Brielle achter ons laten en zijn blij als we uiteindelijk de grasdijk opwandelen. Wat een verschil na 13 km verharding. We genieten van een weids én winderig uitzicht over de regio. De grasdijk wandelt vlot, het gras staat laag, dus blijven onze schoenen droog. De kilometers vliegen erdoor, al snel bereiken we de Stenen Baak, een vuurtoren die al dateert van 1630. Er is tevens nog een oude kogelgloeioven te bezichtigen. De vuurtoren kan je blijkbaar enkel op bepaalde dagen bezoeken, wij hebben pech.

Een mooi pad, maar weeral asfalt.
Prachtig zicht vanaf de grasijk.
Wij hebben de Stenen Baak bereikt.

Vanaf dit punt gaan we weer zuidwaarts. We blijven een grasdijk volgen tot aan de camping van Kruiningergors. De markering, de GPS-track én de beschrijving doen ons naar rechts afslaan, maar het pad is echter afgesloten met dranghekken. Er hangt enkel een bordje dat het domein niet toegankelijk is van zonsondergang tot zonsopgang tijdens de wintermaanden en dat er soms oefeningen met politie honden zijn. De hekken hangen zelfs met ketting en hangslot aan elkaar. We wagen het er op en klimmen erover, we laten ons eigenlijk nooit snel afschrikken door blokkades. Nadat we erover zijn, vragen we aan een kruisende wandelaar waarom het pad afgesloten is. Hij weet ons te vertellen dat de camping tegenwoordig eigenaar is van het bos en wandelaars wil weren. We hebben de afsluiting inmiddels gemeld aan de stichting Wandelnet. De tocht door het bos is eigenlijk heel mooi. De stilte wordt er wel verstoord door een fabriek uit de buurt. We wandelen nog een stukje over het strand en bereiken al snel de eerste chalets van de camping. Wat een gigantisch grote camping/vakantiedorp is dit. We stappen nog even op een dijk langs de huisjes om daarna de asfaltweg te volgen. We verlaten de camping en wanneer we onder de N218 gaan zien we onze auto al staan. Paulien zet hier nog haar eerste GR5 stapjes en zo eindigt de tweede etappe alweer.

Door het bos van de camping.
Zicht op de chalets vanaf de dijk.
Paulien zet haar eerste GR5 stapjes!

Conclusie:

Wederom een etappe met vooral in het begin veel asfalt. De passage door het havengebied is lang, maar ook wel eens interessant. De havenactiviteit hoort nu eenmaal bij de regio. Toch is er genoeg afwisseling want de stadswandeling door Brielle is leuk en ook nadien krijg je weer mooie onverharde paden op weg naar Oostvoorne. Kortom, wederom de moeite, wij hadden eigenlijk erger verwacht. De regio kan ons voorlopig zeker boeien.

Praktische info:

  • Begin- en eindpunt zijn min of meer te bereiken met de bus. Je moet wel wat extra afstand rekenen tot aan de route. Ongeveer 600 m in Rozenburg en 1,2 km in Oostvoorne. Wij hebben gekozen om het stuk in Oostvoorne te fietsen omdat die extra kilometer net wat te veel is voor een vrouw die 5 maanden zwanger is. Je kan die dus ook perfect wandelen. Deze route wordt dan 20,2 km in plaats van 19 km.
  • Vertrekhalte is “Oostvoorne De Ruy”. Je neemt bus 103 richting Spijkenisse en stapt over in “Brielle Busstation Rogge” op bus 106 richting Rozenburg. Je stapt best af aan halte “Rozenburg Grote Stern”. Totale reistijd is 30 minuten. Bus 103 rijdt soms om het kwartier. Wij haalden net de overstap in Brielle, je kan dus best een bus eerder nemen als dat lukt. Controleer steeds de dienstregeling via 9292
  • Prijs voor deze rit is € 2,72 p.p. met de OV-chipkaart. Vergeet niet om steeds in- en uit te checken, ook bij overstappen. In de bus betalen kost je € 5,25 p.p.
  • Er is genoeg gratis parking in Oostvoorne aan de bushalte. Ook aan het eindpunt van deze etappe kan je gemakkelijk parkeren in de berm tussen de weg en het fietspad. Je hindert niemand.
  • Bevoorrading is mogelijk in Rozenburg (PLUS op 350m van de route) of in Brielle (JUMBO, Albert Heijn op 150m van de route). Ook in Oostvoorne zijn er diverse supermarkten vlakbij bushalte “De Ruy”.
  • Horeca kom je voor het eerst tegen aan Brielse Meer, namelijk restaurant Breezze. Let op! Beperkte openingsuren, gesloten toen wij er passeerden. In Brielle zijn meer mogelijkheden. Als eerste passeer je het volkscafé Dixi. Net voor de kerk heb je nog de restaurant Smaeck van Brielle, dagelijks geopend. Als je afwijkt van de route in Brielle tref je veel meer horeca. Vervolgens, na Brielle, kom je nog langs Paviljoen De Kogeloven aan het Stenen Baak. Tenslotte heb je nog Duinpaviljoen de Linde, gelegen op de camping. Maar ook in Oostvoorne zijn heel veel mogelijkheden qua eten en drinken (bijvoorbeeld Eetcafé Centraal)
  • Wij hebben Paulien haar eten gegeven (yoghurt) in de Smaeck van Brielle. Wij hebben hier zelf niet gegeten enkel wat gedronken, je eigen boterhammen opeten is uiteraard niet toegestaan. Er waren geen babystoelen en ook geen verluiermogelijkheden.

GR 5 Etappe 1: Hoek van Holland – Rozenburg

Afstand (GPS): 23,3 km
Afstand (Basecamp): 22,1 km

Stijgen: 49 meter
Dalen: 53 meter
Tijd: 11:00 – 17:00
Gemiddelde snelheid: 3,9 km/h
Onverharde paden: 21 %
Leeftijd Paulien: 17 maanden

Hoogteprofiel

Etappe overzicht op OSM-kaart 1:50.000

Er is geen weg meer terug. We beginnen eraan! Te voet van de Noordzee tot aan de Middelandse zee. Reeds vroeg verlaten we ons huisje in Center Parcs Port Zélande, onze uitvalsbasis voor de eerste drie wandeletappes. Het is nog fris om 9u30 op deze grauwe zaterdagmorgen wanneer we de auto parkeren aan het veer van Rozenburg. Na het kopen van de kaartjes aan de automaat kunnen we onmiddellijk het veer naar Maassluis op. Enkele minuten later staan we al aan de overkant. We wandelen te voet naar het station van Maassluis waar we helaas geen trein meer kunnen nemen. In 2017 reed de laatste NS trein en sindsdien is men bezig met het ‘omvormen‘ tot metrolijn. Dit heeft allemaal de nodige vertraging met zich meegebracht. Gevolg is dat je een vervangbus moet nemen. In plaats van 7 minuten trein is het nu 30 minuten bus. Om 10u45 zet de bus ons af aan de haven van Hoek van Holland. Na de verplichte fotostop bij de wandelboom, aan de inmiddels ontmantelde spoorweg, kunnen we echt beginnen aan ons GR5 avontuur! 

Het oude station van Hoek van Holland.
Welkom in Nederland!
De wandelboom. Startpunt van GR5

We verlaten de Hoek via een mooi stadsparkje. Het is zelfs even op en neer gaan hier. Wie had dat gedacht in het platte Nederland. We passeren een rugbyclub en ook enkele voetbalterreinen. De spionkoppen horen we tot op het wandelpad. Ter hoogte van de Dirk van den Burgweg krijgen we even wat bebouwing te zien, maar niet voor lang. Al snel stappen we over de eerste dijk: Nieuwlandsedijk. We krijgen voor het eerst zicht over de vele serres die de regio telt. De eerste kilometers gaan vlot. Bij het inslaan van het fietspad aan de Hakweg maken we pas echt kennis met de wind. We besluiten om hier even onze boterhammen te nemen en ze al wandelend op te eten. Paulien is namelijk net in slaap gevallen en in de wind stil blijven staan is dan geen optie.

We verlaten de Hoek via dit park.
Fietspad op een grasdijk.
De eerste serres.
Hier voelden we de wind goed.

Ons pad kiest gelukkig al snel voor een omweg door het Staelduinse bos. Dit natuurreservaat bestaat uit duingras-, wei- en hooilanden. We passeren het bezoekerscentrum d’oude Koestal. In het oostelijke deel van het bos zijn nog enkele bunkers te vinden. Het zijn restanten uit WO II en ze maakten deel uit van de Atlantikwall. Deze doen nu, op één bunker na, dienst als verblijf voor vleermuizen. Hier zien we ook twee wandelaars die eveneens op onze bus zaten en verbaasd waren dat we ook wandelen. Ze dachten dat we naar Engeland gingen… Het is ondertussen 12u30 en voorlopig nog droog. Maar buienradar voorspelt regen. We stappen snel door.

We betreden het Staelduinse Bos
Een van de vleermuisbunkers.

Na onze tocht door het bos volgt er voor het eerst een lange passage over een grasdijk. Gedurende 4km stappen we over de Oranjedijk. De bewegwijzering wijkt echter af van de track en de gids. We besluiten toch maar de gids te volgen. Sinds ons vertrek uit de Hoek hebben we gemerkt dat de markering soms karig is en de kans zit erin dat we dan extra kilometers stappen. Er staan er namelijk al 22 op het programma en dat is voldoende voor vandaag. Vanaf de Oranjedijk zien we links alleen maar serres, zover ons oog kan reiken. Volgens de borden gaat het om komkommers, tomaten en paprika’s. Rechts ligt de Nieuwe waterweg, de toegang naar de haven van Rotterdam. Halfweg onze tocht over de dijk gaan de hemelsluizen dan toch open. Paulien is nu ook wakker geworden en ze heeft – terecht – honger. We stappen nog even door tot het einde van de dijk, maar er is nergens horeca in de buurt. We geven haar lunch dan maar in een bushokje nabij het atletiekcentrum.

Klaar om de 4km over de dijk te trotseren.
DSC07540
Zicht over de Nieuwe waterweg.
Serres zover we kunnen zien!
Lunch in het bushokje.

Na onze pauze is het gestopt met regenen, een fijn vooruitzicht voor de restende kilometers. We verlaten de wijk Steendijkpolder via de Westgaag. Deze drukke, smalle weg gaat onder de A20 door. Meermaals worden we hier bijna van de weg gemaaid door voorbijrazende auto’s. Met zowel links als rechts water zijn er weinig uitwijkmogelijkheden. Duidelijk een sluipweg. We zijn dan ook blij wanneer we de weg verlaten en het veld instappen. We volgen het ‘Dijkpolderpad’ tot Maasland. Deze oude kerkweg is helemaal betegeld en zo is het gemakkelijk om de weg te vinden. Na het oversteken van de eerste beek begint het terug te regenen, een pak harder dan de eerste keer. De wind zet ook nog op, recht in ons gezicht. Geen fijn vooruitzicht in open veld. We wandelen snel door en steken een tiental keer het water over via stabiele brugjes. Wanneer we onze 1,5 km door het veld erop hebben zitten regent het terug minder hard. Via een woonwijk bereiken we het centrum van Maasland.

Zicht op Maasland
DSC07547
Tegenligger op ons pad.
DSC07545
Het tegelpaadje door het veld.
DSC07551
Maasland in zicht.

Het dorpje ziet er gezellig uit, dankzij het water en het beschermde dorpsgezicht. Na de oude kerk passeren we een herberg de Pynas. We laten die echter links liggen want het is terug droog en dan stappen we liever door. We volgen nu de Zuidgaag langs een mooi voetpad. Overal zie je hier water, langs elk huis. Wanneer we Maasland achter ons laten vallen er weer regendruppels. We stappen snel verder over de wipperskade langs de Zuidvliet. We wandelen onder de A20 en zien en graffiti-spuiter aan het werk. Dat zal hier wel mogen zeker? Na de brug merken we de mooie Wippersmolen op. Prachtig langs het water. Maasluis komt in zicht, gelukkig want we voelen het vele asfalt aan onze voetjes. We besluiten om toch even te rusten in Kevin’s grand café. We bestellen een warme chocomelk want er is, zoals wel vaker in Nederland, geen drankkaart beschikbaar. De rekening is dan altijd een verassing. We betalen €6 voor onze warme dranken en beginnen aan de laatste 2 kilometer. We volgen nu de Noordvliet tot aan de dijk. Vanaf de stadhuiskade hebben we een mooi zicht over de Groote Kerk. We passeren nog een vloedpaal die herinnert o.a aan de ramp van 1953. Samen met de ondergaande zon wandelen we verder naar het veer. We hebben geluk, het veer staat klaar en kunnen nog net mee naar Rozenburg. We genieten nog even na en dromen van Nice tijdens de overtocht.

DSC07554
Het centrum van Maasland.
DSC07562
De Groote Kerk van Maaslsuis.
DSC07558
De wippersmolen langs de Zuidvliet.
Vanaf het veer genieten we van de zonsondergang.

Conclusie:

Onze eerste GR5 etappe was meteen wat we er van verwacht hadden. Veel asfalt én enorm veel water. Er is echter genoeg variatie en groen om van te genieten. We hebben genoten van de weidse uitzichten. Je moet er wel van houden om lange (rechte) stukken te wandelen, maar als je naar Nice gaat heb je dat er toch voor over. De start is gemaakt in een boeiende regio!

Praktische info:

  • Begin- en eindpunt liggen met elkaar verbonden door de Hoekse (spoor)lijn. Hier zouden vanaf begin 2019 metro’s gaan rijden. Voorlopig is er een vervangende busdienst van de RET. Elk half uur rijdt er een bus. Kijk steeds de dienstregeling na via 9292. De rit duurt een half uurtje. De vertrekbushalte ligt aan het voormalige station. Je bereikt deze door naar rechts te gaan nadat je de spoorlijn bent overgestoken in Maassluis (komende van het veer). 
  • Om de bus te betalen hebben we 2 anonieme OV kaarten aangeschaft in een boekenwinkel. Zo’n kaart kost echter 7,50€ en is 5 jaar geldig. Je dienst ze steeds op te laden. Je moet steeds minstens €4 saldo hebben om te kunnen reizen met de bus. Je kan ook gewoon een kaartje op de bus kopen, maar dat komt vaak veel duurder uit. De ritprijs voor deze rit was €1,47 p.p. met de OV-kaart. Op de bus betalen kost €3,50 p.p.
  • Het veer Maasluis-Rozenburg kost €0,85 per persoon voor voetgangers. Betalen kan aan de automaat of gewoon bij het opstappen. Het veer gaat dagelijks om de 20 minuten in dal en om de 10 minuten in de spits. De overtocht duurt geen 10 minuten. Info op Ottevanger.
  • Je kan gratis parkeren aan het veer bij Rozenburg. Volg de weg naar het veer, maar net voor het de slagbomen ga je rechts de parking op. Hier kunnen vlot 40 auto’s parkeren.
  • Er zou een trajectwijziging zijn ter hoogte van de Oranjedijk. Markering is aangepast, GPX track GR5 (nog) niet. De track van LAW5-1 die gelijk loopt is wel aangepast. Hou rekening met 1,4 kilometer extra als je die volgt! UPDATE: Ik heb wandelnet ingelicht en GR5 zou inderdaad LAW5-1 volgen. De track op de site zal aangepast worden.
  • Bevoorrading kan in de Hoek van Holland (Lidl, Albert Heijn) langs de wandelroute of in Maassluis bij bakkers (geen winkelketens).
  • Onderweg kom je pas horeca tegen in Maasland (herberg de Pynas) op 17,5 km en in Maasluis (Kevin’s grand café & restaurant) op 20 km. In het centrum van Maassluis zijn tevens diverse eetgelegenheden.
  • Wij hebben Paulien haar eten gegeven na 13 km in het bushokje ‘Maassluis Stellingmolen’. Deze ligt langs de route.
  • Omdat de route lang was hebben we ook wat gedronken in Kevin’s grand café. Er waren geen babystoelen en ook geen verluiermogelijkheden. Geen drankkaart aanwezig.

GR 512 Etappe 4: Lubbeek – Vertrijk

Afstand (GPS): 15,1 km
Afstand (Basecamp): 14,3 km

Stijgen: 183 meter
Dalen: 163 meter
Tijd: 11:05 – 15:05
Gemiddelde snelheid: 3,6 km/h
Onverharde paden: 62 %
Leeftijd Paulien: 17 maanden

Hoogteprofiel

Etappe overzicht op NGI kaart 1:50.000

Alweer meer dan een maand is er voorbij sinds onze laatste wandeling. Hoog tijd om de wandelschoenen nog eens aan te trekken. De weersvoorspellingen zitten mee, geen reden dus om thuis te blijven, het schilderwerk zal voor later zijn. Aangezien we Diest al even achter ons hebben gelaten is de autorit naar het eindpunt alweer wat langer. We doen er ongeveer 1 uur over tot aan het station van Vertrijk. De loketten zijn hier allang gesloten, maar de wachtzaal is toch nog open. Na een korte treinrit tot Leuven stappen we over op de ons inmiddels bekende buslijn 370. Het is enorm druk, gelukkig rijdt er een gelede bus zodat we toch kunnen zitten. Gezien de vele stops langs de N2 komen we een kleine 5 minuten later dan voorzien aan. We stappen af aan de bushalte ‘Schubbeek’ van Lubbeek, daar hebben we vorige keer onze etappe beëindigd. Hoog tijd om er aan te beginnen, de heldere hemel helpt ons erin vliegen!

Samen in de trein.
En aan de bushalte in Leuven.

We laten de drukke N2 snel achter ons en stappen richting het natuurgebied ‘De Spicht’. Hier is niets meer van de droogte van afgelopen zomer te merken. Onze schoenen trotseren meermaals een waterpoel langs de Molenbeek. Het is een klein, mooi langgerekt natuurgebied dat vooral uit broekbos bestaat. Onze voetjes blijven gelukkig droog en al snel wandelen we over een betonbaantje, klaar voor de eerste klimmetjes van de dag. 

We betreden 'De Spicht'
Een héél nat maar mooi gebied.

We stijgen eerst lichtjes naar een bos. Via enkele poortjes en oude buurtwegen bereiken we een weide waar het klimwerk pas echt begint. Hier is spijtig genoeg ook weer een voetweg afgesloten, gelukkig kan je via de weide verder. Als daar maïs staat, is dat natuurlijk wat moeilijker. Veel tijd om uit te rusten hebben we niet. De Kalvarieberg wacht al op ons. We klimmen tot 87 meter. Boven hebben we een mooi uitzicht en zien we ook een pas aangeplante heksenkring van beukenbomen. Op de top werd rond 1860, door de godsvruchtige eigenaars, een kalvariegroep opgericht.

De eerste klimmetjes van de dag.
Kalvariegroep op de top.
Buurtweg met oude poortjes...
De Kalvarieberg, gezien na de afdaling.

Onze kleine meid is ondertussen diep in slaap gevallen. Wij dalen terug af en wandelen verder richting het kasteel Brakum. Echt welkom voelen we ons hier niet: diverse bordjes met “privé domein” proberen je dan ook af te schrikken. De eigenaars zijn dus niet bepaald gastvrij, dat terwijl tijdens WOII diverse studenten hier een schuilplaats vonden om deportatie te ontlopen… De weg langs het kasteel is echter openbaar toegankelijk, negeer dus de privé bordjes. We vervolgen dan onze weg langs een enorm bietenveld en een mooi bos. Onderweg zien we nog reclame voor een “Surge-Melotte” melkmachine. Hier is de tijd echt blijven stilstaan. Wat verderop zien we dan een carwash voor koeien… Oordeel zelf als je foto ziet. We beginnen inmiddels al aan de laatste klim van de dag. Boven aan een kapelletje genieten we van de prachtige herfstkleuren.

Het kasteel Brakum
Een blinkende vacht voor de koe!
Hier werkt een Surge-Melotte melkmachine.
Genieten van de herfstkleuren.

Ondertussen is het 13u gepasseerd en is Paulien wakker geworden. Het plan was om haar eten te geven in de enige café die we onderweg zouden tegenkomen. Wanneer we café “Sportlokaal” naderen zien we al van ver dat er geen licht brandt. Dat wordt dus buiten op een bankje eten. Toch niet, net voor onze neus gaat het café open. We hebben geluk! Voor amper €6,40 genieten van we elk van een soepje en neem ik er nog een Leffe bij. Paulien krijgt prompt een koekje aangeboden. Zeker de moeite om hier even te stoppen tijdens je tocht. Een dik half uur later wandelen we verder door het kleine dorpje Kerkom. Het centrum laten we links liggen, onze GR kiest voor rustige wegen. We wandelen langs de imposante kapel van “Onze-Lieve-Vrouw van Sterreborne”. Volgens een legende ontsprong op deze plaats een bron voor twee verdwaalde gravinnen.

Langs rustige wegen door Kerkom.
Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Sterreborne.

Het laatste stukje GR van de dag loodst ons, na een kleine omweg door een bosje, in bijna rechte lijn naar Boutersem. Via veldwegen en oude kerkwegeltjes bereiken we snel de drukke N3 en staan we midden in het centrum van Boutersem. De eerste gemeente die we passeren sinds ons vertrek uit Diest. We wandelen via een kleine omweg naar het kerkplein. Hier is ook een café, wij wandelen echter door. Het station ligt immers vlakbij de kerk van Boutersem. Maar toch ligt het net op het grondgebied van Vertrijk, vandaar de stationsnaam. Via een hele smalle tunnel bereiken we vlot de parking van het station en zit ook deze etappe er weer op.

Wilde bloemenweide langs het pad.
Trage wegen door het centrum.
De laatste rechte lijn naar Boutersem.
De spoorlijn, net niet in Boutersem, maar Vertrijk.

Conclusie:

Ook deze etappe is volop genieten van het Hageland. De vele bossen maken het een prachtige wandeling tijdens de herfst. Af en toe wandel je over asfalt, maar het zijn geen drukke wegen. Onderweg kom je ook veel rustbanken tegen, dus picknick is zeker mogelijk. In het begin moet je wat klimmen, maar er is ook steeds een afdaling. GR512 trakteerde ons weer op een mooie etappe.

Praktische info:

  • Wij hebben de trein genomen aan het eindpunt, namelijk Vertrijk. Vanaf daar heb je elk uur een trein naar Leuven (duurt ongeveer 7 minuten). Vanaf Leuven heb je om het half uur of het uur (naargelang de periode van de dag) een bus van lijn 370 of 371 naar ‘Lubbeek Schubbeek’.  Kijk steeds dienstregelingen na op de sites van de NMBS en De Lijn. De hele verplaatsing duurt ongeveer 50 minuten.
  • Er is voldoende gratis parking aan het station van Vertrijk.
  • Bevoorrading kan enkel in het centrum van Boutersem. Er is o.a. een Okay gelegen langs de N3 op een honderdtal meter vanaf de GR.
  • Dorst lessen kan je, na ongeveer 9km, in café Sportlokaal in Kerkom (Boutersem). Hier kan je iets drinken aan zeer democratische prijzen. Eigen picknick mag mits consumptie. Op het einde van de etappe, aan het kerkplein van Boutersem, heb je nog café de Pomp.
  • Wij hebben Paulien haar eten gegeven in café Sportlokaal. Baby’s en kinderen zijn welkom. Er zijn geen babystoelen, noch een verluiertafel.
  • GR-markering kan soms ontbreken rond het kasteel Brakum. Iemand verwijdert daar soms de GR-tekens. Tevens is er weinig tot geen markering in de open velden net voor Boutersem. Goed opletten daar.

GR 512 Etappe 3: Tielt-Winge – Lubbeek

Afstand (GPS): 16,4 km
Afstand (Basecamp): 16,0 km

Stijgen: 158 meter
Dalen: 195 meter
Tijd: 11:05 – 15:25
Gemiddelde snelheid: 3,8 km/h
Onverharde paden: 67 %
Leeftijd Paulien: 16 maanden

Hoogteprofiel

Etappe overzicht op NGI kaart 1:50.000

Een vrije dag: tijd voor een nieuwe wandeling! De weersvoorspellingen zijn echter niet optimaal. Het zou gaan regenen in de voormiddag maar in de namiddag zou het droog zijn. Zo hoorden we het toch de avond ervoor tijdens het weerbericht. Daarom hebben we beslist om pas om 11u te starten. Hier zouden we achteraf wel spijt van krijgen. De paraplu’s gaan toch mee, je weet maar nooit. We parkeren onze auto aan het eindpunt: de bushalte ‘Schubbeek’ van Lubbeek. De bus is stipt vandaag en het is al redelijk druk. Aan het ‘gouden kruispunt’ en in het centrum van Sint-Joris-Wingene stappen veel mensen af. Met een paar minuutjes vertraging bereiken we de stelplaats van Tielt-Winge en kunnen we er weer aan beginnen. Het is nog droog en dat is het ook al heel de voormiddag geweest…

Zelf naar de bushalte wandelen!
We zijn er weer klaar voor.

Via het ‘kerkpaadje’ bereiken we snel de GR. We vervolgen het mooie dalende paadje nog tot aan de pittoreske Sint-Martinuskerk van Optielt. Deze uit ijzerstandsteen gebouwde kerk is prachtig gelegen. We stappen verder over enkele rustige (veld)wegen naar het Walenbos. Het sinds 1989 zijnde natuurreservaat bestaat uit verscheidene bostypes, dit al naargelang het reliëf en bodemgesteldheid. De topogids waarschuwt ons dat het een waterrijk gebied is met een veengebiedje. Maar wij hebben er, dankzij de lange droogte, helemaal geen last van. We stappen er vlot en droog door, de vlonders hebben we zelfs niet nodig gehad. Het is prettig wandelen door het bos en we genieten dan ook ten volle van de rust. Na het verlaten van het Walenbos naderen we Houwaart. De lucht wordt ook steeds donkerder. Buienradar voorspelt niet veel goeds.

Onderweg naar Optielt.
We betreden het veengebied in het Walenbos
De Sint-Martinuskerk van Optielt
We houden de voeten droog.

Na het oversteken van de hoofdweg van de gemeente Houwaart krijgen we de volgende beklimming te zien: de Houwaartse berg. De coverfoto van de topogids kan je nu in het echt aanschouwen. Net wanneer we aan de pittige klim willen beginnen vallen de eerste druppels. We nemen snel onze paraplu erbij en klimmen verder tussen de wijnranken. Tijdens de 13e en 18e eeuw werden hier al druiven geteeld, maar pas sinds de jaren ’60-’70 is er terug een heropleving in dit gebied. Inmiddels zijn er verscheidene hectaren wijnstokken te vinden op de Houwaartse berg en dit dankzij het Hagelandse microklimaat. Boven genieten we even van het uitzicht en mag de paraplu gelukkig terug weg. Tijd om snel een boterhammetje te eten. Paulien slaapt nog steeds, we hopen dat ze het kan volhouden tot aan het kasteel van Horst.

Het klimmen kan beginnen.
Zicht vanaf halverwege de Houwaartse berg.

Na de pittige klim volgt al snel de afdaling. We zakken weer van 64 meter naar 13 meter. De Terheideveldweg loodst ons naar de rijksweg Aarschot-Winge. Hier begint het opnieuw te regenen. Zo hard zelfs dat we ook Paulien haar regenkap moeten uithalen, natuurlijk wordt ze wakker. Na het oversteken van de drukke weg via de verkeerslichten, betreden we het mooie kasteeldomein van Horst. Via enkele brede bospaden bereiken we snel het kasteel van de Rode Ridder. Het gebouw zelf dateert van de 13e eeuw en werd uiteindelijk, samen met de gronden, in 2007 eigendom van Agentschap Natuur en Bos. Men is ondertussen al enkele jaren bezig met de renovatie. Aangezien Paulien nog niet gegeten heeft en het nog steeds regent, besluiten we te rusten in het voormalige wagenhuis dat werd omgebouwd tot taverne. Zelf geniet ik van een Horst Bier, Kim van een thee en Paulien van haar groentenpap.

Het kasteeldomein van Horst.
Het kasteel van Horst.

Na onze rustpauze is het tijd om verder te gaan. Het is droog, maar buienradar voorspelt wederom regen. Hadden we dat geweten, dan waren we vroeger vertrokken. Niets aan te doen, de rustige wegen maken het gelukkig aangenaam wandelen. Samen met de Streek-GR Hageland stappen we verder. We volgen een mooi pad dat enkel voor voetgangers toegankelijk is. Aan de wandelboom Guldendelle nemen we afscheid van de Streek-GR. Onder dreigende wolken volgt ons pad nu rustige veldwegen tot aan de drukke betonweg van het gehucht Dries. In de verte zien we de Uilenberg en de Roeselberg. Die laten we echter links liggen. Ondertussen is het ook weer flink beginnen regenen.  

Samen met de Streek-GR Hageland verder.
Wandelboom van Guldendelle
Oef, wandelaars mogen er nog door.
De dreigende wolken...

Het laatste stuk van onze tocht brengt ons naar de rand van het Troostembergbos. We betreden het bos niet, maar nemen een mooi smal pad tot aan de Gempemolen. Deze watermolen uit de 12e eeuw werd, na een lange stilstand, terug maalvaardig gemaakt in 1990 door de brouwerij van Haacht. Hier kan je ook iets drinken, maar wij stappen snel verder. We passeren nog een mooie vrijver en enkele bruggetjes leiden ons naar een mooie holle weg. Deze wordt al snel een veldweg en we bereiken terug de betonweg. Er resten ons nog een kleine 500 meter tot aan de auto. Goed nat beëindigen we de mooie derde etappe.

De Gempemolen.
Vijvers rond het gebied van de molen.

Conclusie:

Als je weet dat 67% van de paden onverhard zijn, dan is dat automatisch een prachtige etappe. De overwegend dalende stukken maken het ook gemakkelijk, maar er moet wel één keer flink geklommen worden aan de Houwaartse berg. Je kan dan wel genieten van een mooi uitzicht. De passages door het Walenbos en op het einde kunnen vettig zijn, hier en daar zijn vlonders voorzien. Wij hadden er echter geen last van.

Praktische info:

  • Bus 370 van De Lijn verbindt begin- en eindpunt. Bussen om het uur en soms zelfs om de 30 minuten, op weekdagen en tijdens het weekend. Controleer steeds de dienstregeling. Neem de bus van ‘Lubbeek Schubbeek’ tot ‘Tielt-Winge Stelplaats’, via het smal paadje tegenover de stelplaats bereik je GR512.
  • Aan de bushalte in Lubbeek kan je best parkeren in de berm langs de hoofdweg.
  • Er is een nachtwinkel nabij de stelplaats van Tielt. Er is nergens anders bevoorrading mogelijk.
  • Je kan iets eten en drinken op 9,5 km in het Wagenhuis aan het kasteel van Horst. Ook aan de Gempemolen, op 14 km, kan je terecht. Aan het eindpunt is er ook nog brasserie Nestor.
  • Wij hebben Paulien haar eten laten opwarmen in het Wagenhuis. Baby’s en kinderen zijn hier welkom. Er waren babystoelen aanwezig, alsook een soort luiertafel, echter zonder kussen.