GR 56 Variante Warche Etappe 2: Weywertz – Honsfeld

Afstand: 18,9 kilometer
Stijgen: 279 meter
Dalen: 212 meter
Start: 11u35
Einde: 16u15
Gemiddelde snelheid: 4,0 km/h
Onverharde paden: %

De laatste dag van ons weekend stond er eigenlijk een andere etappe op het programma, namelijk die van Pont naar Malmedy. Echter door een mogelijke vakbondsactie van de TEC besloten we om het zekere voor het onzekere te nemen en toch maar een andere etappe te wandelen waar we niet afhankelijk zijn van de bus. Aangezien we de fietsen toch mee hadden was etappe 2 van de Warche variant een goed alternatief. Dankzij de RAVeL’s is fietsen (zonder batterij!) naar het startpunt een fluitje van een cent.

De rit van Vielsalm naar Honsfeld duurt ongeveer 45 minuten. Voor deze etappe is een andere uitvalsbasis dus interessanter, maar het is wel een mooie rit over kleine wegen. Om 10u30 parkeren we de auto aan het schooltje van Honsfeld. Hier is voldoende plaats om te parkeren. De straat heeft volgens Google Maps geen naam, het is een zijstraat van de hoofdweg genaamd ‘Honsfeld’. Doe hier je werk maar eens als postbode of koerier…

Om 10u45 vliegen we erin. De RAVeL staat aangegeven vanaf de parking en in geen tijd rijden over de oude Vennquerbahn. We dalen af van 522 meter naar 457 meter, een hele aangename fietstocht. Een kleine 50 minuten later hebben we de 14km gefietst en staan we weer in Weywertz waar we de eerste dag onze etappe hebben beëindigd. We maken onze fietsen goed vast aan de houten leuning van de Vennbahn.

Goed aangekomen na een fijne fietstocht! Heerlijk fietsen over de RAVeL.
De fietsen hangen goed vast.

Vol goede moed beginnen we om 11u35 te wandelen. Tijdens onze fietstocht kwamen we een mooie picknickplaats tegen langs de Vennbahn. We is maar een paar honderd meter wandelen tot daar en aangezien het toch al bijna middag is besloten we om hier Paulien eten te geven en zelf ook wat te eten. We hadden Paulien haar eten die morgen nog opgewarmd in het huisje en het was nog voldoende lauw om zo direct te eten. Na het eten komt er een dikke lach op Paulien haar gezicht en dan is het ook voor ons tijd om verder te wandelen. 

We stappen nog heel eventjes over de Vennbahn, maar verlaten die snel voor een iets grotere asfaltweg. Na een blik op de kaart zie ik dat er inderdaad helaas geen alternatieven zijn. De oude topogids beschrijft hier trouwens een heel ander pad via Nidrum, dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat er in 2000 nog sporen lagen op de Vennbahn en Vennquerbahn en daarover kon met niet wandelen. Het huidige traject maakt dus meer gebruik van deze oude spoorlijnen. Na een dikke kilometer asfalt en het oversteken van de Warche kiest onze GR terug voor een aangenaam bospad. Hier passeren we maar liefst 3 rustbanken. Ons bospad wordt terug breder om nadien uit te komen op en kleine asfaltweg vanwaar we een heel mooi uitzicht hebben over de hoger gelegen Vennquerbahn. Dat wordt klimmen!

Het heeft gesmaakt en we zaten lekker uit de wind!
Na een kilometer asfalt wandelen we over een mooi bospad.
Ook vandaag is de Warche onze leidraad.
We gaan moeten klimmen. In de verte de hoger gelegen Vennquerbahn.

Inderdaad, na een korte stevige klim wandelen we in een rechte lijn over de Vennquerbahn naar Butgenbach. Net voor het mooie viaduct dalen we af naar de drukke N647. We wandelen onder het prachtige viaduct door. Het oude traject kwam van het centrum van Butgenbach, de huidige GR56 laat dit links liggen, wil je bevoorradingsmogelijkheden dan zal je moeten afwijken van het traject. Na een korte stukje langs de drukke weg kiezen we voor een smal pad naar de Warche. Borden waarschuwen ons dat de rivier hier plots uit zijn oevers kan treden door de dam, gelukkig hebben we hier geen last van want we bereiken zonder veel moeite het bruggetje. We staan terug voor een korte stevige klim. Onze inspanning wordt enigzins beloond wanneer we zicht krijgen over het meer van Butgenbach. Hier hebben we een stukje moeten terugwandelen omdat Paulien haar muts kwijt was, gelukkig was dit maar een paar honderd meter.

De volgende kilometers volgt onze GR de lokale ‘Rund um den See’ wandeling. We wandelen eerst nog over de stuwdam, beneden zien we de elektriciteitscentrale alsook de Warche. Het blijft toch imposant om over zo’n stuwdam te wandelen. Deze is bijzonder mooi aangelegd en ook autovrij. Na het oversteken van het meer wandelen we steeds verder langs de oevers, soms wat verder af, soms wat dichterbij. Er zijn in ieder geval voldoende banken aanwezig. Het is een lang stuk, maar het wordt zeker niet saai. In geen tijd wandelen we enkele kilometers, het pad wandelt echt aangenaam.

Naarmate we meer naar het einde van het meer wandelen wordt het gebied drassiger, maar diverse vlonders helpen ons om er probleemloos door te geraken. Net voor het oversteken van de Holzwarche, een andere rivier die in het meer uitmondt, komen we aan een GR splitsing. Wij blijven de variante volgen richting Honsfeld. Vroeger liep de variant rechtdoor richting Wirtzfeld en Krinkelt om daar aan te sluiten op het hoofdtraject van GR56. Dit stuk is nu een verbindingsstuk geworden, de huidige variant volgt de Warche gewoon verder. 

We wandelen nog heel even langs het meer om er dan definitief afscheid van te nemen aan de Tollersheide. We naderen opnieuw de spoorlijn die gelijk loopt met de Warche. Het is wederom een heel moerassig gebied en dit zal zo blijven tot in Honsfeld vandaar dat we op een redelijke afstand van de rivier wandelen. Via een oude tunnel wandelen we onder de spoorlijn door om dan via een veldweg opnieuw te stijgen. Deze weg wordt uiteindelijk een asfaltweg die ons naar het centrum van Büllingen voert.

We steken hier de drukke hoofdweg over om dan snel de rustigere wegen op te zoeken. Voor bevoorrading is het even afwijken van de route. Wij hebben dit niet gedaan aangezien het nog maar 4km is tot Honsfeld. Via de ‘Zur Bannmühle’ steken we nogmaals de spoorlijn over en wandelen we verder langs de vallei van de Warche. Een prachtige vallei met veel groen, we genieten hier dan ook van een mooi uitzicht. Naarmate we verder wandelen begint de zon zowaar goed te schijnen, zo fel zelfs dat het echt warm begint te worden. Het is dan ook even puffen van de warmte tot we de spoorlijn bereiken. We wandelen nu in één rechte lijn naar Honsfeld. Zoals steeds volgen we de GR tekens en maken nog een kleine omweg naar links. Via de mooie brug steken we de spoorlijn een laatste maal over en wandelen we het dorpje Honsfeld binnen. De school in inmiddels gesloten en wij hebben er weer een mooie etappe opzitten.

Het was geen heel zware etappe qua hoogtemeters en ze wandelt goed door dankzij het gemakkelijk stuk langs het meer van Butgenbach. Wij hebben deze etappe gewandeld zonder extra rustpauzes, dit was zeker goed te doen.

 

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *