DSC07372

GR 512 Etappe 2: Bekkevoort – Tielt-Winge

Afstand (GPS): 8,1 km
Afstand (Basecamp): 7,9 km

Stijgen: 74 meter
Dalen: 25 meter
Tijd: 14u20 – 16u10
Gemiddelde snelheid: 4,5 km/h
Onverharde paden: 39 %
Leeftijd Paulien: 16 maanden

Hoogteprofiel

Een hele korte etappe vandaag, maar dat komt omdat we het anders niet geregeld krijgen met het openbaar vervoer. De bedoeling was om dit stuk samen met de vorige etappe te stappen, maar dat is toen niet gelukt. Dan genieten we maar van een korte zondagswandeling. We parkeren onze auto aan de stelplaats van Tielt-Winge. Onze bus is nu natuurlijk bijna 10 minuten te laat in plaats van te vroeg, maar ze is er tenminste. Luttele minuten laten stappen we af in Bekkevoort, halte Begraafplaats. Vanaf hier is het ongeveer 850 tot aan de aansluiting met GR512. Het is even langs de drukke weg naar Scherpenheuvel, maar daarna zoeken we snel weer de rust van het Hageland op.

Wachten op de bus...
We starten aan een rustige weg.

Hoewel het centrum en de bebouwing van Bekkevoort nooit veraf zijn wandelen we toch over rustige wegen en enkele buurtwegen. Af en toe zijn er wat minder aangename stukken, maar die duren gelukkig nooit echt lang. De Oude Tiensebaan is zo’n voorbeeld: veel verkeer met als bonus het lawaai van de E314 op de achtergrond. Maar we nemen nu echt wel definitief afscheid van deze snelweg. Na deze drukke weg wandelen we even door een woonbuurt en dan zoekt de GR weer een klein natuurgebiedje op, namelijk “de Bleuken“. De passage is kort, maar wat groen doet altijd wonderen. Gelukkig is er een vlonderpad voor het eerste stukje, want de netels vieren hier hoogtij. Helaas prijs, had ik maar een lange broek aangedaan. Dat zal weer even prikken, maar de zon laat dat gelukkig snel vergeten. 

In de verte de kerk van Bekkevoort.
Het netelige natuurgebied 'de Bleuken'.
Genieten van de groene passage.

Het gaat enorm vlot vandaag. We passeren de gemeentegrens en stappen zo het grondgebied van Tielt-Winge binnen. We wandelen nog even verder over een rustige weg langs de wijk Heuvel. Deze weg is wat hoger gelegen en geeft een mooi uitzicht. Een beetje later passeren we het oudste bakstenen huis van de streek, toch handig zo’n topogids vol weetjes. Anders hadden we natuurlijk nooit geweten waar de straatnaam “Stenenhuisstraat” vandaan zou komen… Van de Stenenhuisstraat gaat het naar de Vlooibergstraat. Iedereen weet ondertussen wel wat daar te vinden is… of was. Voor ons is het eerst klimmen naar het hoogste punt van Tielt-Winge. Op korte afstand stijgen we van 60 naar 90 meter. 

Het oudste bakstenen huis van de streek.
De laatste kilometers in zicht.

Boven wacht dan normaal de beloning met een uitzicht over de regio vanaf de Vlooybergtoren. Helaas werd deze op 30 juni 2018 slachtoffer van vandalisme. De 11m hoge constructie kan dus momenteel niet beklommen worden. We hadden gehoopt dat hij ondertussen wel hersteld zou zijn. Niet dus, dan komen we een andere keer wel terug. Ondanks de afgesloten toren is er toch volk. Enkele wandelaars en fietsers houden er samen met ons halt. Wij wandelen dan maar verder naar Blerebergstraat, de drukke verbindingsweg tussen Tielt-Winge en de N2. Na het oversteken van deze weg nemen we voorlopig weer afscheid van onze GR. Via een parallel kerkpaadje wandelen we vlot terug naar het busstation van Tielt-Winge.

Het 'beklimmen' van de Vlooiberg.
De vernielde Vlooybergtoren.
Dan maar rondkijken vanaf de grond.

Conclusie:

Het is waar dat je in deze etappe wat meer doorheen ‘verstedelijkt’ gebied stapt, maar toch verveelt het, op twee drukke wegen na, niet. De etappe wandelt vlot en is dan ook zeker te doen als je ze in combinatie met de vorige wandelt. Het biedt dan een mooie afwisseling omdat je hier stukken hebt waar je goed dan doorstappen. De Vlooybergtoren zou normaal eind oktober 2018 hersteld moeten zijn, een ideale plek om de etappe dan af te sluiten.

Praktische info:

  • Begin- en eindpunt liggen wederom rechtstreeks met elkaar in verbinding door bus 370 van De Lijn. Bussen om het uur op weekdagen en tijdens het weekend. Controleer steeds de dienstregeling. Bus van ‘Tielt-Winge Stelplaats’ tot ‘Bekkevoort begraafplaats’.
  • Parkeren is mogelijk aan de bushalte in Tielt-Winge. Hier zijn een 10-tal parkeerplaatsen voorzien.
  • Wanneer je start in Bekkevoort is er bevoorrading mogelijk ter hoogte van de kerk. Je moet dan wat verder stappen naar het beginpunt van de etappe. Onderweg kom je niets tegen. Aan de stelplaats van Tielt is een nachtwinkel. Verder valt daar zeker niet veel vreugde te raken, het is een druk kruispunt dat ver van het centrum ligt.
  • Je kan deze korte etappe gerust langer te maken door deze met onze vorige etappe te combineren. Bus 370 blijft ook dan het vervoermiddel bij uitstek om begin- en eindpunt te verbinden.

Kaart:

Lijst   

Informatie
Klik op de knop of het element op de kaart om er informatie over te zien.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

GR512 Etappe 2: Bekkevoort – Tielt-Winge   

Profiel

50 100 150 200 5 10 15 Afstand (km) Hoogte (m)
Geen hoogtegegevens
Naam: Geen gegevens
Afstand: Geen gegevens
Minimale hoogte: Geen gegevens
Maximale hoogte: Geen gegevens
Hoogtemeters (stijgend): Geen gegevens
Hoogtemeters (dalend): Geen gegevens
Duur: Geen gegevens
Diest

GR 512 Etappe 1: Diest – Bekkevoort

Afstand (GPS): 13,9 km
Afstand (gepland): 13,4 km
Stijgen: 146 meter
Dalen: 128 meter
Tijd 13u40 – 17u00
Gemiddelde snelheid: 4,4 km/h
Onverharde paden: 42 %
Leeftijd Paulien: 16 maanden

Hoogteprofiel

GR512 heeft eigenlijk nooit echt op de planning gestaan, maar na het lezen van het artikel in het wandelmagazine “Op Weg” waren we toch verkocht. We hebben al eens ooit een heel kort stukje van deze GR gezien tijdens het stappen van de Streek GR Vlaamse Ardennen. Vandaag stond er iets anders op de planning maar omwille van een last-minute annulatie hebben we dan voor een korte etappe gekozen van GR512. Het is al 13u05 wanneer we de auto parkeren op de carpoolparking van Bekkevoort. Wegens werkzaamheden is het even zoeken om erop te geraken, maar het lukt. Snel de wandelschoenen aan en dan naar de tijdelijke bushalte. Deze ligt wegens de werken een paar honderd meter terug, maar net op dat moment zien we de bus al voorbijrijden… 7 minuten te vroeg! Miljaar, daar gaat onze wandeldag. Kim stelt voor om dan maar naar Diest te rijden en daar te starten. Op naar Diest! We vinden er gelukkig snel (gratis) parking ter hoogte van enkele appartementen, dit vlakbij de Schaffense poort, het startpunt van GR512Iets later dan gepland beginnen we de wandeling aan de inmiddels aangepaste wandelboom. Hier vertrokken we eind 2015 voor onze tocht over GR561. GR5 passeert hier ook, dat zal hopelijk voor binnenkort zijn. Wij wandelen nu het centrum in om te starten met een stadswandeling door Diest, want GR512 werd recent aangepast. Het is iets wat we niet echt gewoon zijn van een GR, zo’n stadswandeling, maar we geven het een kans. Eerst stappen we langs de oude Demerloop, deze werd recentelijk terug opengegraven nadat ze in de jaren ’60 werd dichtgemaakt. Het is aangenaam wandelen hier.

We starten aan de gekende wandelboom
Paulien heeft er zin in!
De herstelde oude Demerloop

We vervolgen onze weg door het Park Cerkel met aan de ingang de Bierproever. Vervolgens stappen we langs de Dolle Griet aan de Lakenhalle. De plaats wordt ingenomen door een jeugdbeweging. We stappen heel even over de winkelstraat en dan gaat het naar het hoogtepunt van Diest: het Begijnhof. We zijn hier nog nooit geweest, maar een wandeling doorheen dit Unesco erfgoed is echt wel de moeite. De pracht begint al bij de ingang. De gebouwen, de straten, de aankleding: alles ademt de sfeer van weleer uit. Zeker een bezoekje waard en een GR waardige omweg!

Flaneren door het Park Cerkel
De Dolle Griet, omgeven door scouts
De ingang van het begijnhof
Het begijnhof. Prachtig erfgoed!

De stadswandeling vervolgt zijn weg daarna via Stadspark de Warande, dit gaat gepaard met een eerste klimmetje. We wandelen daarna verder naar de Sint Sulpitiuskerk aan de grote markt. Hier heerst een een gezellige drukte, mede door het startweekend van de scouts. Wij laten de terrasjes voor wat ze zijn en stappen verder naar de Allerheiligenkapel en daarna naar het hoogste punt van Diest, de citadel. Een korte pittige klim later staan we aan de ingang van de citadel. De topogids leert ons dat het leger deze al even heeft verlaten en men hier een ziekenhuis gaat bouwen. Momenteel is het nog een oase van veel groen. We hadden eigenlijk iets meer verwacht van de Citadel, voor een uitzicht over de streek hoef je de klim dus niet te doen, want de Citadel zelf kan je niet bezoeken. Het is gelukkig wel rustig wandelen tussen het groen. 

Ingang van het Warande stadspark
Wandelen langs de citadel

Na een korte afdaling staan we aan het drukke kruispunt van de N10 met de R26. Hier verlaten we het centrum van Diest en wandelen we via de Galgenveldstraat naar de gelijknamige Galgenberg. Deze rustige asfaltweg wordt al snel een mooie holle weg, dit nadat GR5 en de streek GR Hageland ons pad vervoegd hebben. Er is daar geen wandelboom, let dus goed op de markeringen! In de nieuwe topogids staan ook de zitbanken aangeduid, dat is handig want Paulien is net wakker en het is tijd voor de fruitpap. De eerstvolgende zitbank is vlakbij, net na de klim en daar maken we dan ook dankbaar gebruik van. Met zicht op de Hagelandse landschap geniet Paulien van haar fruit. In de verte zien we ook een hoge toren, we vragen ons af of het die van Scherpenheuvel is….

Stickerwandelboom
Mooie holle weg naar de Galgenberg

Na een korte pauze wandelen we verder langs de open velden. We genieten van de mooie vergezichten. Via de Prinsenbosstraat moeten we even doorsteken naar de volgende trage weg. Hoewel we slechts 500m over deze asfaltweg wandelen vliegen er toch 4 auto’s voorbij. Duidelijk een sluipweg tussen de N2 en de N10. Wij slaan gelukkig snel linksaf en passeren daarmee ook de gemeentegrens van Scherpenheuvel Zichem. We zagen dus wel degelijk de Basiliek van Scherpenheuvel vanaf onze rustbank, zo vertelt de topogids ons ook. Op het einde van deze veldweg zien we de wandelboom staan. We nemen afscheid van GR5 en Streek GR Hageland. We vervolgen onze weg naar een grote boerderij.

Zicht op de Basiliek van Scherpenheuvel.
De rust van de trage weg
De wandelboom

Via een smal paadje langs een weide bereiken we terug een grotere veldweg. We passeren nog een windmolen in aanbouw en zien dan de E314, waarvan het lawaai ons al even tegemoet kwam.We gaan onder de snelweg door en betreden zo het grondgebied van Bekkevoort. Normaal zou onze etappe hier stoppen, maar aangezien de bus weer net weg is besluiten we om nog even door te wandelen tot het centrum van Bekkevoort. Dit dorpje met ongeveer 6000 inwoners kent iedereen wel van de E314 afrit. GR512 zoekt gelukkig zo veel mogelijk trage wegen op. Onze laatste is ook weer zo’n mooie: tussen een maïsveld en een woning hebben we net genoeg plaats om te wandelen. Aan de Steenberg eindigt onze etappe voor vandaag. We wandelen nog even langs deze drukke weg tot de bushalte aan de kerk. Hier genieten we van de aanwezige kermis met bijbehorende muziek. Onze kleine meid is uitgeteld, want ze blijft gewoon in de wandeldrager zitten in de bushalte. De bus komt stipt aan en brengt ons snel naar Diest. Einde van een onvoorziene wandeldag!

Smal pad na de boerderij
Het Hageland
We naderen ons doel: Bekkevoort

Conclusie:

GR512 kan ons tot nu toe zeker bekoren. Het aangepast traject doorheen het centrum van Diest is zeker geslaagd, vooral de tocht door het Begijnhof is een topper. Na de Citadel volgt dan de eerste echte kennismaking met Hagelandse landschap. Volop geniet van mooie uitzichten. Een ideale etappe om een nieuwe GR te starten want dit smaakt naar meer!

Praktische info:

  • Begin- en eindpunt liggen rechtstreeks met elkaar in verbinding door bus 370 van De Lijn. Bussen om het uur op weekdagen en tijdens het weekend. Controleer steeds de dienstregeling en wees tijdig aan de halte. Onze bus was 7 minuten te vroeg weg. Neem de bus van halte Assent Oprit A2 tot Diest Euro Shoe
  • We parkeerden de auto in eerste instantie op de carpoolparking van de afrit Bekkevoort. In Diest is gratis parkeren mogelijk langs de ring.
  • Je kan deze korte etappe gerust langer te maken door onze volgende etappe met deze te combineren. Bus 370 blijft ook dan het vervoermiddel bij uitstek om begin- en eindpunt te verbinden. Dankzij GR5 kan je een mooie lus maken met GR512 door en rond Diest. Een ideale bewegwijzerde luswandeling voor de liefhebbers.
  • In Diest is er uiteraard bevoorrading mogelijk. Diverse winkels en eetgelegenheden. Ook in Bekkevoort kan je altijd voor iets kleins terecht. 
  • Onderweg, na Diest, geen horeca tegengekomen, wel diverse zitbanken.

Kaart:

GR512 Etappe 1: Diest – Bekkevoort   

Profiel

50 100 150 200 5 10 15 Afstand (km) Hoogte (m)
Geen hoogtegegevens
Naam: Geen gegevens
Afstand: Geen gegevens
Minimale hoogte: Geen gegevens
Maximale hoogte: Geen gegevens
Hoogtemeters (stijgend): Geen gegevens
Hoogtemeters (dalend): Geen gegevens
Duur: Geen gegevens
Uitzicht over Oostkantons nabij Honsfeld

GR 56 Variante Warche Etappe 2: Weywertz – Honsfeld

Afstand (GPS): 19,5 km
Afstand (gepland): 18,9 km
Stijgen: 279 meter
Dalen: 212 meter
Tijd: 11u35 – 16u15
Gemiddelde snelheid: 4,1 km/h
Onverharde paden: 51%
Leeftijd Paulien: 13 maanden

Hoogteprofiel

De laatste dag van ons weekend stond er eigenlijk een andere etappe op het programma, namelijk die van Pont naar Malmedy. Echter door een mogelijke vakbondsactie van de TEC besloten we om het zekere voor het onzekere te nemen en toch maar een andere etappe te wandelen waar we niet afhankelijk zijn van de bus. Aangezien we de fietsen toch mee hadden is etappe 2 van de Warche variant een goed alternatief. De autorit van Vielsalm naar Honsfeld duurt ongeveer 45 minuten. Voor deze etappe is een andere uitvalsbasis dus interessanter, maar het is wel een mooie rit over kleine wegen. Om 10u30 parkeren we de auto aan het schooltje van HonsfeldOm 10u45 vliegen we erin, de RAVeL staat aangegeven vanaf de parking en in geen tijd rijden over de oude Vennquerbahn. We dalen af van 522 meter naar 457 meter wat resulteert in een hele aangename fietstocht. Een kleine 50 minuten later hebben we de 14km gefietst en staan we weer in Weywertz waar we de eerste dag onze etappe hebben beëindigd. We maken onze fietsen goed vast aan de houten leuning langs de Vennbahn.

Goed aangekomen na een fijne fietstocht
De fietsen hangen vast.

Vol goede moed beginnen we om 11u35 te wandelen. Tijdens onze fietstocht kwamen we een mooie picknickplaats tegen langs de Vennbahn. Het is maar een paar honderd meter wandelen tot daar en aangezien het toch al bijna middag is, besluiten we om Paulien daar eten te geven en zelf ook wat te eten. We hadden Paulien haar eten die morgen nog opgewarmd in het huisje en het was nog voldoende lauw om zo te eten. Er komt nadien toch een lach op haar gezicht, dus het was lekker. Daarna is het tijd om er echt in te vliegen. We stappen nog heel eventjes over de Vennbahn, maar verlaten die snel voor een iets grotere asfaltweg. Volgens de kaart is er helaas geen alternatieve weg. De oude topogids beschrijft hier trouwens een heel ander pad via Nidrum, dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat er in 2000 nog sporen lagen op de Vennbahn en Vennquerbahn. Het huidige traject maakt dus meer gebruik van deze omgevormde spoorlijnen. Na een dikke kilometer asfalt en het oversteken van de Warche kiest onze GR terug voor een aangenaam bospad. Hier passeren we maar liefst 3 rustbanken. Het bospad wordt terug breder om nadien uit te komen op een kleine asfaltweg vanwaar we een heel mooi uitzicht hebben over de hoger gelegen Vennquerbahn. Dat wordt klimmen!

Lekker eten uit de wind
Na asfalt een mooi bospad
Ook vandaag is de Warche onze leidraad
We gaan moeten klimmen

Inderdaad, na een korte klim wandelen we in een rechte lijn over de Vennquerbahn naar Butgenbach. Net voor het viaduct dalen we af naar de drukke N647. We wandelen onder het prachtige viaduct door. Het oude GR56 traject kwam van het centrum van Butgenbach, de huidige route laat deze links liggen. Na een kort stukje langs deze drukke weg kiezen we voor een smal pad naar de Warche. Borden waarschuwen ons dat de rivier hier plots uit zijn oevers kan treden door de dam, gelukkig hebben we hier geen last van want we bereiken zonder veel moeite het bruggetje. We staan terug voor een korte stevige klim. Onze inspanning wordt enigszins beloond wanneer we zicht krijgen over het meer van Butgenbach. We merken hier dat Paulien haar mutsje kwijt is, gelukkig vinden we die een paar honderd meter alweer terug.

Het viaduct van de Vennquerbahn
Een zijstuw van het meer
Korte pittige klim naar het meer van Butgenbach

De volgende kilometers volgt onze GR de lokale ‘Rund um den See‘ wandeling. We wandelen eerst nog over de stuwdam, beneden zien we de elektriciteitscentrale alsook de Warche. Het blijft toch imposant om over zo’n stuwdam te wandelen. Deze is bijzonder mooi aangelegd en ook autovrij. Na het oversteken van het meer wandelen we verder langs de oevers, soms er wat verder van af, soms wat dichterbij. Er zijn in ieder geval voldoende zitbanken aanwezig. Het is een lang stuk, maar wordt zeker niet saai. In geen tijd wandelen we enkele kilometers, deze etappe gaat zo vlot vooruit. Naarmate we meer naar het einde van het meer wandelen wordt het gebied drassiger, maar diverse vlonders helpen ons om er probleemloos door te geraken. Net voor het oversteken van de Holzwarche, een andere rivier die in het meer uitmondt, komen we aan een GR splitsing.

De stuwdam
Het mooie wandelpad langs het meer
Splitsing van GR paden
Droge voeten dankzij de vlonders

Wij blijven de variante volgen richting Honsfeld. Vroeger liep de variant rechtdoor richting Wirtzfeld en Krinkelt om daar aan te sluiten op het hoofdtraject van GR56. Dit stuk is nu een verbindingsstuk geworden, de huidige variant volgt de Warche gewoon verder. We wandelen nog heel even langs het meer om er dan definitief afscheid van te nemen aan de Tollersheide. We naderen opnieuw de spoorlijn die gelijk loopt met de Warche. Het is wederom een heel moerassig gebied en dit zal zo blijven tot in Honsfeld, vandaar dat we op een redelijke afstand van de rivier wandelen. Via een oude tunnel wandelen we onder de spoorlijn door om dan via een veldweg opnieuw te stijgen. Deze weg wordt uiteindelijk een asfaltweg die ons naar het centrum van Büllingen voert.

We nemen afscheid van het meer
Het drassige gebied rond de Warche
Oude spoorwegbrug
Vlakbij Büllingen

We steken hier de drukke hoofdweg over om dan snel de rustigere wegen op te zoeken. Er rest ons nog 4km tot Honsfeld. Via de Zur Bannmühle steken we nogmaals de spoorlijn over en wandelen we verder langs de vallei van de Warche. Een prachtige vallei met veel groen, we genieten hier dan ook van een mooi uitzicht. Naarmate we verder wandelen begint de zon zowaar te schijnen, zo fel zelfs dat het echt warm begint te worden. Het is dan ook even puffen tot we de spoorlijn bereiken. We wandelen nu in één rechte lijn naar Honsfeld. Zoals steeds volgen we trouw de GR tekens en maken we nog een kleine omweg naar links. Via de mooie brug steken we de spoorlijn een laatste maal over en wandelen we het dorpje Honsfeld binnen. De school in inmiddels gesloten en wij hebben er weer een mooie etappe opzitten. Iets voorbij de school vervoegt de Amblève variant de route.

Onderweg naar Honsfeld
Vanaf de weg heb je een prachtig uitzicht
Het voormalige station van Honsfeld
Weer aangekomen aan het schooltje!

Conclusie:

De tweede etappe van de Warche variant is niet zo zwaar als de eerste, dit komt vooral omdat er minder hoogtemeters zijn. Je kan vlot doorwandelen dankzij het gemakkelijk stuk langs het meer van Butgenbach. Wij hebben deze etappe gewandeld zonder extra rustpauzes, dit is zeker te doen. Qua avontuur blijft de eerste etappe natuurlijk wel de mooiste, maar ook hier ontdek je toch weer interessante plekjes van ons land. 

Praktische info:

  • Begin en eindpunt zijn te bereiken met de bus 746 van de TEC mits overstap in Büllingen (Alte Post). Vanaf daar neem je bus 745. Let op! Enkel bussen tijdens weekdagen en slechts een zeer beperkt aantal ritten. Neem dus steeds de bus aan het eindpunt naar je beginpunt zodat je niet voor verrassingen komt te staan. Raadpleeg de routeplanner!
  • Zelf hebben wij ervoor gekozen om te fietsen naar het beginpunt. Dit is goed te doen met gewone fietsen en eigenlijk echt aan te raden over de autovrije fietspaden. De tocht is 14km en licht dalend tot in Weywertz. Raadpleeg de RAVeL site.
  • Er is plaats om te parkeren aan het schooltje van Honsfeld. De straten hebben hier echter geen naam, dus het is een beetje zoeken. Klik hier voor de Google kaart.
  • Bevoorrading is mogelijk in Bütgenbach. Op slechts 100m van de route is een Aldi te vinden.
  • Wat betreft horeca zijn er cafés en restaurants in het centrum van Bütgenbach op +/- 700m van de route. Na 6km wandel je over de dam langs KulturCafé Burgterrassen. Na 14 km stappen kan je in Büllingen terecht in Bakkerij Mertens of bij Lo Stivale (Italiaans restaurant). Er is ook hotel/restaurant International. In Honsfeld tenslotte heb je Café Magney en Eifeler Hof. Hiervan zijn echter geen openingsuren terug te vinden…
  • Zelf hebben we gegeten in de schuilhut langs de Vennbahn. Een kilometer verder is er een tweede schuilhut.

Kaart:

GR56 Variante Warche Etappe 2: Weywertz – Honsfeld   

Profiel

50 100 150 200 5 10 15 Afstand (km) Hoogte (m)
Geen hoogtegegevens
Naam: Geen gegevens
Afstand: Geen gegevens
Minimale hoogte: Geen gegevens
Maximale hoogte: Geen gegevens
Hoogtemeters (stijgend): Geen gegevens
Hoogtemeters (dalend): Geen gegevens
Duur: Geen gegevens

DSC06685

GR 56 Etappe 1: Sankt Vith – Pont

Afstand (GPS): 17,7 km
Afstand (gepland):  17 km
Stijgen: 236 meter

Dalen: 370 meter
Tijd: 11u25 – 15u40
Gemiddelde snelheid: 4,2 km/h
Onverharde paden: 42%
Leeftijd Paulien: 13 maanden

Hoogteprofiel

Om het niet te zwaar te maken starten we onze 2e wandeldag van het weekend met de 1e echte etappe van GR56. Er staan vandaag slechts een 17-tal kilometer met beperkt aantal hoogtemeters op de planning. Een welgekomen afwisseling na de toch wel zware etappe van gisteren. Vanaf Center Parcs is het slechts 20 minuten rijden tot de bushalte van ‘Chapelle’, gelegen in Pont. Wat een slaperig dorpje. Af en toe rijdt hier eens een auto over de N660, maar het is eigenlijk een rustige weg. Vrij stipt arriveert de – op 1 persoon na – lege TEC bus naar Burg Reuland. Erg jammer dat ook deze bus bijna geen bezetting heeft. Ik vraag me soms af hoe lang deze bussen nog zullen rijden… Voor ons zou het een ramp zijn in ieder geval. Onze wandelingen in Wallonië staan en vallen met het openbaar vervoer. We komen tijdig aan in Sankt Vith en we stappen samen met de andere passagier af. De bus rijdt leeg verder naar Burg Reuland

De Bushalte in Pont
We starten in het drukke Sankt Vith

Om 11u25 kunnen we dan starten. De wit-rode tekens merken we meteen op aan rotonde. We wandelen dan heel even langs de drukke N62 maar wisselen deze al snel om voor een rustige weg. Het is wel op asfalt, maar we komen slechts 1 auto tegen. De Hünniger Weg stijgt naar de N670 die we oversteken. Vanaf hier gaat het opnieuw verder over een rustige weg. We genieten van de mooie uitzichten over de velden. In de verte weerklinkt het lawaai van de E42. Voor we het weten, wandelen we al door het kleine gehucht Ober-Emmels en onder de E42 door. Vanaf nu kan de rust beginnen. We passeren een werf waar enkele Vlamingen aan een huis werken. Het lijkt me een mooie regio, maar zo afgelegen. Toch zijn er nog veel Vlamingen die de taalgrens oversteken of een 2e verblijf zoeken in het groen. GR56 zweert voorlopig nog steeds trouw aan asfalt maar ter hoogte van enkele windmolens gaan we dan toch het veld door.

Het eerste stuk wandelen we over asfalt
Tussen de velden...
Richting Ober-Emmels
Het eerste onverharde pad

Na een korte klim wandelen we plots door een bos. Tot nu toe waren het steeds weiden en velden. Wanneer we helemaal boven zijn, zien we ineens een skihutte (voortaan toch maar de topogids sneller raadplegen). De zaak ziet er gesloten uit maar niets is minder waar! Ideaal, want het is inmiddels 12u30 en ons Paulien is net wakker. Aangezien het niet heel erg warm is zijn we dan ook blij dat we binnen kunnen zitten. Na het nuttigen van een Royco soepje, het geven van Paulien haar eten en het bekijken van de impressionante collectie bierflesjes is het tijd om verder te stappen. Het hoogteprofiel leert ons dat we tot Recht zullen dalen. Tijd om ondertussen onze boterhammen te eten. Via een asfaltweg beginnen we aan de daling door het Emmelserwald. Het asfalt wordt na een kleine kilometer geruild voor mooie bospaden. Onderweg passeren we het Hubertuskreuz en het Antonikreuz. Die laatste is gelegen An den Goldgruben, verwijzend naar de vroegere goudwinning in de streek.

De skihutte: ideale rustplaats
Afdalen door het Emmelserwald
Antonikreuz

Wanneer we het bos achter ons laten genieten we van een panorama over het lager gelegen Recht. Het is inmiddels 14u, we verwachten niet veel volk meer tegen te komen. De Rode Duivels spelen vandaag tegen Tunesië. Wij zullen er alleszins onze wandeling niet voor laten. Wat later stappen we even samen met RAVeL 47A. Het is een beetje zoeken, maar via de kaart vinden we de plaats waar de Duitsers destijds de spoorlijn van Vielsalm naar Born hebben aangelegd. De bedding is in het gehucht Weishen nog net zichtbaar, de RAVeL loopt hier namelijk over gewone asfaltwegen.

We krijgen zicht op het dorpje Recht
Ooit reed hier de trein... Onherkenbaar

We dalen nog steeds verder af naar het centrum van Recht. Steeds via rustige asfaltwegen. Bij het binnenwandelen van het dorpje wordt onze aandacht getrokken door bordjes met ‘Schieferstollen‘ op. Ook de topogids geeft hierover geen uitleg. Na wat Googlen leren we dat dit een in de buurt gelegen mijnmuseum is. Het zal wel wat te maken hebben met de vroegere goudwinning in het bos. We vervolgen onze weg doorheen het dorpje. Enkele oude gebouwen sieren de omgeving. Voor een café moet je hier even afwijken van de route. Aan de grote rotonde volgen we dan nog even de verbindingsweg N660. Voorbij de begraafplaats beginnen we terug met klimmen. We waren het afdalen inmiddels gewoon en het is toch even puffen, vooral in het begin dan, maar eenmaal we op hoogte zijn kunnen we aangenaam verder wandelen. We volgen een half verharde weg door het Bambusch bos. 

Een van de oude gebouwen in Recht
Even samen uitblazen na de klim uit Recht
Klein kruisteken in het bos
Uitzicht vanaf het bos

Het laatste stuk van de etappe is hiermee ingezet. Groot is onze verbazing wanneer we ineens rechtsaf gaan en de E42 zien, want we hoorden hier bijna niets van. We stappen gelijk met de snelweg, wat wil zeggen dat we nog wat moeten klimmen. Volgens de kaart moeten we er namelijk over. Er blijken werken te zijn op de E42, er is slechts 1 rijstrook beschikbaar aan 70km/h. Dat verklaart waarschijnlijk het weinige lawaai. Nadat we de brug over zijn dalen we weer steil af naar de kapel van het dorpje Pont. Daar tegenover bevindt zich het lokale schooltje, dat voor de gelegenheid dient als supporterslokaal voor de Rode Duivels. Het lijkt wel of het hele dorp er aanwezig is. Nog slechts enkele meters doorstappen en we staan weer – vroeger dan verwacht – beneden aan de bushalte waar we onze auto hadden achtergelaten. Terwijl we terugrijden naar Center Parcs horen we dat de Duivels hun match aan het winnen zijn met een voorlopige 3-1 stand. Wij hebben er in ieder geval weer een mooie etappe opzitten. 

Werken op de 'drukke' E42
Steil afdalen naar Pont
Het enige leven in het dorpje
Het kapelletje in Pont

Conclusie:

Het was een tocht met vooral in het begin redelijk wat asfalt. Gelukkig zijn de wegen vrij rustig en kan je genieten tussen de velden van het open landschap. De bossen voor en na Recht bieden een mooie afwisseling. Dit is zeker geen zware etappe en ze is dan ook goed te doen met kinderen die zelf kunnen wandelen. We kijken alweer uit naar de vervolgetappe tot Malmedy.

Praktische info:

  • Begin en eindpunt liggen rechtstreeks met elkaar in verbinding door bus 395 van TEC Liège. Bussen op weekdagen en het tijdens het weekend. Controleer vooraf steeds de juiste uren op de site van de TEC. Neem de bus in Pont aan de halte Chapelle en stap af in Sankt Vith aan de halte Vielsalmer Strasse. Bij gebruik Multiflex kaart kies je ‘Next’. 
  • Parkeren is mogelijk aan de bushalte in Pont. Er kunnen ongeveer 3 auto’s staan in de berm. In Sankt Vith is het mogelijk om gratis te parkeren langs de weg.
  • Bevoorrading is mogelijk in Sankt Vith. De Carrefour bevindt zich vlakbij de route. In Recht kan je een bakker bereiken wanneer je aan de rotonde richting Sankt-Vith wandelt, deze is echter gesloten op zondag, maandag en dinsdag.
  • Na 6km kan je in het biermuseum iets drinken of eten. Alle info te vinden op de site. Hier kan je babyeten opwarmen in de microgolf. De volgende café is te vinden na 12km in Recht, hiervoor moet je wel afwijken van de route. Wanneer je van de Wieherterstrasse de hoofdweg van Recht bereikt ga je links naar de rotonde ipv de markering te volgen. Hier vind je dan café STIvel. In Pont zijn geen mogelijkheden.

Kaart:

GR56 Etappe 1: Sankt Vith – Pont   

Profiel

50 100 150 200 5 10 15 Afstand (km) Hoogte (m)
Geen hoogtegegevens
Naam: Geen gegevens
Afstand: Geen gegevens
Minimale hoogte: Geen gegevens
Maximale hoogte: Geen gegevens
Hoogtemeters (stijgend): Geen gegevens
Hoogtemeters (dalend): Geen gegevens
Duur: Geen gegevens

DSC06636

GR 56 Variante Warche Etappe 1: Malmedy – Weywertz

Afstand (GPS): 18,2 km
Afstand (gepland): 17,2 km

Stijgen: 629 meter
Dalen: 447 meter
Tijd: 12u40 – 17u35
Gemiddelde snelheid: 3,7 km/h
Onverharde paden: 76%
Leeftijd Paulien: 13 maanden

Hoogteprofiel

Wij hebben een huisje geboekt voor een weekend in Center Parcs Ardennen, gelegen in Vielsalm. Dit is onze uitvalbasis voor de eerste 3 GR56 wandelingen. Die vrijdag zijn we reeds vroeg op weg naar Weywertz. De auto-GPS wil ons weer langs smalle wegjes sturen, dan maar terug en de borden volgen. Na een rit van bijna 2 uur vinden we aan de oude overweg een plekje langs de weg. Veel plaats om te parkeren is er niet, er staan al enkele geparkeerde wagens. Het plan is om te fietsen tot Malmedy via de RAVeL. Nadat ik de fietsen van de drager heb gehaald word ik aangesproken door een man die me zegt dat die parkeerplaatsen voorbehouden zijn voor zijn tweedehandswagens. Nu lijkt het mij straf dat de berm langs de openbare weg privé domein zou zijn, maar om een discussie te vermijden vraag ik dan maar of er elders parking is. Hij stelt voor om onze auto een beetje verder aan zijn garage te parkeren, indien we langer dan 1 dag weg zouden zijn. Blijkbaar parkeren veel Vennbahn-fietsers hier dus hun wagen… Aangezien we zeker voor 18u terug zouden zijn, mocht de auto gelukkig blijven staan. Probleem opgelost. Jammer dat er niet meer parkeermogelijkheden zijn aan zo’n toeristisch fietspad. Iets over 11u zijn we dan klaar om aan de fietstocht van 15,5 km te beginnen. Maar wat valt dat tegen! Het is nog echt koud en daar hadden we geen rekening mee gehouden. Handschoenen zouden geen overbodige luxe zijn, maar die hebben we niet bij. Het is even afzien, zeker omdat het stukje tot Weywertz station nog klimmen is. Nadien volgt wel een fijne afdaling over de Vennbahn tot Waimes en over L45 tot Malmedy. Een klein uurtje later rijden we voorbij het station van Malmedy. Temperatuur volgens GPS: 10°C en dat op 22 juni om 12u. In het vervolg toch maar goed het weerbericht volgen! Verkleumd van de koude wandelen we, na het stallen van de fietsen, naar het centrum van Malmedy. We warmen op in een tea-room en trakteren onszelf op warme chocomelk met een chocoladebroodje. Ook Paulien had het koud op de fiets, maar ze heeft het gelukkig snel terug warm en geniet van haar welverdiende opgewarmde maaltijd.

De splitsing van de Vennbahn en L45
Het oude stationsgebouw van Waimes

Om 12u40 is het dan echt wel tijd om te starten. Tussen de kermisattracties vinden we gelukkig snel de tekens, mede dankzij de GPX track. We lopen eerst een heel stuk samen met GR14. Het begin is trouwens pittig! Elke wandelaar weet wel wat er hem of haar te wachten staat als je een hoop kruisjes op de kaart bij elkaar ziet staan: flink klimmen langs een kruisweg. We volgen echter niet alle staties (hoeveel zijn er dat nu weer?), maar de tekens loodsen ons naar een prieel met een uitzicht over Malmedy. Het groen mag wel eens gesnoeid worden want ze belemmert het zicht een beetje. We blijven verder klimmen en wandelen langs de Calvariekapel op de top van de Calvarieberg. De kruisweg en het klimmen zit er dus voor even op.

Op zoek naar het startpunt tussen de kermisattracties
GR56
Gevonden!
Het is meteen klimmen, het trapje laten we links liggen
We wijken uit naar het belvedère. Het uitzicht valt wat tegen

Nu volgt er een lang recht stuk door het gehucht Chôdes. De halfverharde weg wordt steeds breder en wordt uiteindelijk een asfaltweg maar met weinig verkeer. Het is wel wat saai, maar na de zware klim uit Malmedy is het fijn om even door te kunnen stappen. Al wandelend eten we ondertussen onze boterhammen op. Na ongeveer 2,5 km kiest onze GR voor een mooie afdalende weg richting de Warche, maar ook die wisselen we snel in voor een smal pad langs de bosrand met links de vallei van de Warche. Vanaf dit pad hebben we steeds een prachtig uitzicht. We merken ook MTB pijltjes op, maar komen niemand tegen, het zal wel voor zaterdag of zondag zijn. Gelukkig maar, want het pad is soms echt smal, wandelaars kruisen is hier al moeilijk.

Oude en nieuwe markering
Een mooi smal pad
Gelukkig geen MTB vandaaag!
Zicht op de vallei van de Warche

Het pad slingert zo gedurende 6 km verder. Soms wat dieper in het bos, regelmatig met een pittige klim of afdaling, maar we blijven toch op redelijke hoogte wandelen. Regelmatig steken we eens een beekje over, dit is een echt een prachtig wandelpad! Uiteindelijk komen we aan bij de Nez de Napoleon. De topogids belooft een mooi uitzichtpunt, maar ook hier moet dringend gesnoeid worden. In het voor- of najaar zal het uitzicht allicht beter zijn. Opeens doemt het Reinhardkasteel voor ons op! Dit is een van de best gerestaureerde kastelen van België, het is tevens het hoogst gelegen kasteel in ons land. De burcht is bewoond maar en men kan deze bezoeken. Helaas hebben wij hier geen tijd voor, er staan ons nog een dikke 10 kilometer te wachten. De etappe valt ons qua timing toch een beetje tegen, het mooie maar zware pad wandelt moeizaam en er staan nog maar 8 km op de teller.

Het pad is mooi, maar zwaar
Hier lopen ook veel lokale wandelingen
Het rotsige pad
Reinhardstein

We vervolgen onze weg langs het meer van Robertville. De topogids wijst ons erop dat het pad hier en daar geërodeerd of vettig kan zijn. We hebben geen zin in een alternatief over drukke wegen dus we wagen het erop. Gelukkig maar, want het blijkt goed mee te vallen. Alleen de eerste stukken zijn iets vettiger en hier moet je een beetje opletten om niet uit te schuiven. Na het bruggetje gaat het gemakkelijk en daarna wordt het pad breder en zijn er geen problemen meer. Wanneer we de N676 naderen moeten we even uitwijken omdat het daar gelegen wellness hotel zicht op het meer moet hebben zonder storend wandelpad. Op de wat oudere NGI kaart staat het pad nog steeds langs het meer maar dat klopt dus helaas niet meer. Na de kleine omweg en het oversteken van de drukke weg wandelen we terug verder over een mooi pad langs het meer. 

Het stuwmeer van Robertville.
Mooi pad langs de contouren van het meer
Over het bruggetje
Uitwijken voor het hotel

We passeren nog een camping en steken dan de Warche over aan het gehucht Champagne. Hier staat een mooie picknickbank. Tijd om Paulien haar fruitpapje te geven en zelf ook even te rusten want we beginnen het klimmen toch te voelen. We vatten de laatste 4 km meteen aan met een klimmetje. Er volgt nu een avontuurlijk pad langs de Warche dat soms heel smal is, er zijn gelukkig wat leuningen aan het trapje want het is steil en glibberig. Het pad volgt de rivier heel dichtbij, er komen zelfs af en toe vlonderpaden aan te pas. De hele etappe blijven we trouwens stijgen om daarna terug wat te dalen. Ook na de doortocht van een bosje nabij Outrewarche kiest de GR voor een omweg met ongeveer 40 hoogtemeters terwijl er een wandelpad is door het veld. Maar trouw als we zijn blijven we de streepjes volgen.

We volgen trouw het meer!
Brug over het meer nabij Champagne
Avontuurlijk pad langs de Warche
Een stukje over vlonders

We passeren nog een mooie rustplaats aan de Warche, maar aangezien we net hebben gepauzeerd wandelen we verder. In de verte zien we het talud van de prachtige Vennbahn, terwijl we de Warche blijven volgen om hem even later voor de laatste keer over te steken. Hier zien we ook een overblijfsel van WO II. De tunnel voor de Warche en de weg kwam er in de plaats van de brug voor de trein: deze was namelijk een doelwit van sabotage acties tegen de DuitsersHier verlaten we vandaag de Warche want we moeten nog stevig klimmen tot de bedding van de Vennbahn. Het pad is zo steil dat er trapjes nodig zijn om het hoogteverschil op zulke korte afstand te kunnen overbruggen. Nadat we boven zijn geraakt, wandelen we nog enkele honderden meters verder tot aan de oude overweg waar de auto geparkeerd staat… In gedachten hoor ik de trein hier weer rijden, wat moet dat toch een prachtige rit geweest zijn. Snel de auto in en de fietsen oppikken aan het station van Malmedy.

De Warche, hier te doorwaden
Mooie rustplaats aan de Warche
Tunnel onder de Vennbahn
De laatste meters op de Vennbahn

Conclusie:

Onze allereerste kennismaking met GR 56 zit erop. De Warche-variante is tot hier toe zeker de moeite met zijn prachtige wandelpaden. Het is zeker geen lichte etappe. De vele hoogtemeters en de smalle paden met wortels en steenslag wandelen vermoeiend, zeker naar het einde toe. Ook de fietstocht maakt het natuurlijk iets zwaarder, maar voor ons persoonlijk is het zeker meegevallen. Je moet er wel rekening mee houden dat de kinderdrager ook mee moet op de fiets, dat was voor ons even puzzelen, maar uiteindelijk is dit toch gelukt.

Praktische info:

  • Begin en eindpunt liggen rechtstreeks met elkaar in verbinding door bus 745 van TEC Liège. Bussen op weekdagen en tijdens het weekend. De etappe wordt dan wel 1 km langer omdat je de bus moet nemen aan de halte Weywertz Kirche.  Controleer vooraf steeds de juiste uren op de site van de TEC.
  • Zoals hierboven geschreven, hebben wij gekozen voor de fiets. Alle info over RAVeL kan je terugvinden op hun site. De tocht van 15,5km verloopt licht stijgend tot Weywertz station en dan dalend tot Malmedy.
  • Gratis parkeren kan zonder problemen in Malmedy aan het voormalige station. Je moet dan wel eerst de fietsen aan het eindpunt afzetten om nadien terug te kunnen fietsen. In Weywertz parkeren aan de RAVeL kan ook, maar lees daarvoor het verslag hierboven even goed na 🙂
  • Bevoorrading is mogelijk in Malmedy. De Carrefour Hypermarkt bevindt zich op wandelafstand van het station. In Weywertz zijn er ook beperkte mogelijkheden, maar die liggen op 1km van de route.
  • Onderweg kom je geen echt café tegen. Na 10 km is er een ‘barakje’ aan het stuwmeer van Robertville maar dit was gesloten. Na 13,5km is er camping Belle-Vue aan het meer van Roberville, waar je ook iets kan eten en drinken. Enkel geopend tijdens het zomerseizoen!
  • Wij hebben Paulien haar middageten laten opwarmen (microgolf) in Malmedy bij bakkerij/tearoom Dijan. Dagelijks geopend, behalve op donderdag.

Kaart:

GR56 Variante Warche Etappe 1: Malmedy – Weywertz   

Profiel

50 100 150 200 5 10 15 Afstand (km) Hoogte (m)
Geen hoogtegegevens
Naam: Geen gegevens
Afstand: Geen gegevens
Minimale hoogte: Geen gegevens
Maximale hoogte: Geen gegevens
Hoogtemeters (stijgend): Geen gegevens
Hoogtemeters (dalend): Geen gegevens
Duur: Geen gegevens